تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 278

در بحث مشورت و مشاور بودن متربّی، به دو نکته تذکر می دهیم:

نکته ی نخست: چنان که رفت رفاقت مربّی و متربّی یک رفاقت طولی است نه عرضی. همین قاعده در مقام مشورت نیز رعایت می شود. درست است که مربّی و متربّی کنار هم می نشینند و گفت و گو می کنند امّا «وزن نظر» مربّی با متربّی، یکسان نیست. نظر مربّی با ضریب سنگینی، ارزش والاتری نسبت به نظر متربّی اش دارد. این وزن متفاوت، کمک می کند که مربّی بتواند در عین رفاقت، او را نسبت به تصمیم های ارزشی خود اقناع کند.

توضیح این که فرض می کنیم در زمینه ای نظر متربّی، به عنوان مشاور، با نظر مربّی تعارض پیدا کند. به علاوه فرض می کنیم متربّی از عواقب تصمیم خود آگاه نیست امّا مربّی می داند که این تصمیم به تهدید ارزش ها می انجامد. متربّی در این سن افق های دورتر را رصد نمی کند امّا مربّی آگاه افق های دور را می بیند و مطلب برایش روشن است. اگر متربّی درباره ی مربّی بیندیشد که: «من یکی و او هم یکی»، در این نقطه امکان هرگونه مانور تربیتی گرفته می شود. در این شرایط مربّی هیچ ابزاری در دست ندارد که متربّی اش را نسبت به خواسته ای ارزشی خود مجاب کند. امّا اگر رفاقت طولی باشد و وزن نظر مربّی سنگین تر به حساب آید می توان بدون چالش متربّی را نسبت به تصمیم ارزشی قانع کرد.

نکته ی دوم: بر این اساس مشورت با متربّی نباید باعث کاهش اعتبار مربّی گردد. در مواقعی که بینش متربّی ضعیف است مربّی به این اعتبار نیاز دارد تا بتواند متربّی را نسبت به تصمیم ارزشی خود متقاعد کند. ممکن است گفته شود: «در این موارد چه