تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 280

در چنین شرایطی مقبولیّت، ابهت و اقتدار مربّی است که تصمیم ارزشی را پیش می برد و از تصمیم ضدارزشی پیشگیری می کند. متربّی ایده ال مربّی اش را به چشم «مشاور امین» و «رفیق مورد اعتماد» خود می بیند. نفع خود را در این تلقی می کند که مربّی اش به او مشورت بدهد. لذا اگر جایی جوانب یک مشورت برایش قابل هضم نبود به تصمیم مربّی اش تن می دهد. لازمه ی این «تن دادن»، اعتماد متربّی به مربّی است. در چنین فضایی متربّی به «مصلحت سنجی های» عاقلانه و متدینانه ی مربّی اش تن می دهد و زیر بار آن ها می رود. بنابراین در شرایطی که نمی توان همه ی جوانب را توضیح داد، اعتماد به مربّی است که فرایند تصمیم گیری ارزشی را پیش می برد.

در چنین موقعیتی نمی توان متربّی را رها کرد که خودش برسد و خودش تصمیم بگیرد. باید او را به تصمیم صحیحش رساند. به این منظور باید راهی را طی کرد که نه از موضع دشمنی و زور باشد و نه وی را از نیازش به استقلال محروم کند. مربّی هشیار با ظرافت و مهربانی کاری می کند که او به تصمیم ارزشی برسد. مربّی با وی مشورت می کند. اگر توانست نظر او را با توجیه های منطقی، با خود همراه می کند. در غیر این صورت مربّی می تواند با آهن ربای محبت و اعتماد متربّی به خود، او را با خود تا حد زیادی همسو و هماهنگ کند. هر چه این جاذبه ی عاطفی قویتر باشد، متربّی بیشتر به سمت مربّی جذب می شود.