تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 287

مشابهی را پیش گرفت. در هر یک از زمینه ها باید سعی کنیم در متربّی احساس انزجار و دید منفی نسبت به ضد ارزش ها را تقویت کنیم. این عرصه، عرصه ی خطیری است چون خدای نکرده ممکن است مطالب، عکس ها و.... شهوانی وی را مجذوب کند و آن چه رشته ایم یک باره پنبه شود.

نکته ی پنجم: توجّه داریم که واکسیناسیون در چارچوب ارزش ها صورت می گیرد. ما مجاز نیستیم که متربّی را حتی یک بار به گناه بیندازیم؛ به این بهانه که می خواهیم مقاومش کنیم. غرض این است که در چارچوب تعریف شده ی شرعی، ضد ارزش ها را با وی روبه رو کنیم و به او فرصت بدهیم که در برابر آن ها مقاومت کند و پادزهر آن ها را بسازد. این مواجهه از نظر روانی وی را یاری می دهد که در محیط های جدید، ضد ارزش ها را اموری ناشناخته و نو تلقی نکند. این امر وجهه ی پرعظمت ضد ارزش ها را نزد او می شکند. در چنین شرایطی او به راحتی می تواند به آن ها «نه» بگوید و آن ها را پس بزند.

نکته ی ششم: در پایان لازم است این توجّه را هم به خود بدهیم و هم متربّی را در این زمینه آگاه کنیم که «اطمینان به خود»، صرف نظر از عنایت الهی، خطایی بسیار ظریف و تهدید کننده است:

قوت بازوی پرهیز به خوبان مفروش که در این خیل، حصاری به سواری گیرند

چه بسا بزرگان و عابدان شب زنده داری که به خاطر اطمینان کاذب به بازوی پرهیز خود، لغزیده اند و زمین خورده اند. در این وادی به هیچ وجه نمی توان صرف نظر از عنایت الهی، روی خود حسابی گشود. آگاهان و هشیاران هیچ گاه خود را از خطر ایمن نمی بینند و هر چه مقامشان بالا می رود، خود را بیشتر گدای دست گیری حق متعال می بینند.

این اوج صیانت درونی است که فرد در عین اهتمام به تقوا، برای مقاومت خود هیچ حسابی باز نکند و خویش را گدای دست گیری پروردگار ببیند.

به هر طریق در واکسیناسیون متربّی نباید از واقعیت های تربیتی غفلت کنیم. به همین جهت ممکن است در برخی موارد عطای مقاوم سازی را به لقای آن ببخشیم چرا