تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 290

حسن ختام

الف) لزوم توسل مربّیان و متربّیان به ساحت قدس اهل بیت (علیهم السلام)

در پایان این بحث تذکر مهم، لازم و همیشگی را یادآوری می کنیم و آن این که هر چند ما تلاش خود را برای تربیت فرزندانمان مبذول می داریم امّا در عین حال توجّه داریم که اولاً به نتیجه رسیدن تلاش ها به دست ما نیست و ثانیاً عوامل بسیاری وجود دارد که می تواند متربّی را یک باره از راه به در کند و همه ی بناهای ساخته شده را یک باره منهدم نماید. تنها خدا و اولیای او هستند که باید فرزندان ما را در این مسیر حفظ کنند و تکاپوهای انجام گرفته را نتیجه بخشند. بنابراین در قامت یک مربّی هم باید خود اهل توکل و توسل باشیم و هم متربّیان خود را به این رویکرد عادت دهیم. در این طریق توسل به دو پناهگاه امن، بسیار مجرب و مورد توصیه است:

نخستین غار و حصن حصین، وجود مبارک حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) است. اهل معرفت بارها به ما گوشزد کرده اند و خود ما نیز بسیار تجربه ی این امر را داشته ایم که وقتی اصطلاحاً سیم متربّی به حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) وصل می شود گویی به کلی از کشش های شهوی می رهد. گریه بر امام حسین (علیه السلام) افق انسان را بالا می برد. زیارت اباعبدالله (علیه السلام) لذت هایی فوق العاده و منحصر به فرد را به انسان می چشاند که با هیچ لذت مادی قابل مقایسه نیست. گفت و گو و انس با سیّدالشهدا (علیه السلام) انسان را زیر و رو