تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 293

پایدار به عهدی که بسته بود وفا کرد و تا نفس آخر، خود را مخلصانه وقف صاحب الزمان (علیه السلام) نمود.

همین اخلاص وی و همسفر دیرینش روزبه بود که علوی را به پا کرد و حرکت الهی وی را تداوم داد. «نیت خالص» در دیدگاه علامه ثمره ی «تقوا» به حساب می آمد. او در پرتو روایت امیرمؤمنان (علیه السلام) دریافته بود که «یکی از نشانه های متقی، اخلاق در عمل است»(1) دریافته بود که «عمل باید مخلصانه باشد تا دارای برکات و ثمرات گردد»(2) خود، که مجسمه ی اخلاص بود، همواره استاد روزبه را در این بعد می ستود:

«برکت کار علوی به اخلاص مرحوم روزبه بود... شما اسوه و نمونه ی دیگرانید تا می توانید برنامه های زندگی خود را مثل مرحوم روزبه خالص کنید.»(3)

از همین رو می کوشید تا پایه و مایه ی اخلاص را به کف آورد و در خود و همکارانش پیاده کند. این زیر بنا چیزی جز ملکه «تقوا» نبود:

یک وقت کسی می گوید بیاییم مدرسه باز کنیم که آخر برج پول بگیریم یا اسم درکنیم....! ولی یک وقت می گوید: این به مسلمان ها امانت خدایند؛ باید آن ها را تربیت کنیم و بسازیم و فردای قیامت مسؤول ایم. این طرز تفکر توانست مدرسه ی علوی را به وجود بیاورد.

باش تا صبح دولتت بدمد کاین هنوز از نتایج سحر است

الآن - بحمدالله - همین روحیه ی تقوا و پاکی و صفا در فارغ التحصیل های علوی باقی است و اگر مرحوم روزبه توأم با علمیت، آن تقوا و هدف داری و پاکی را نداشت، این چراغ روشن نمی شد. مدرسه باید جامع علم و تقوا باشد. این تقوا هدف اصلی انبیاست و اگر کسی تمام علوم را بداند، بدون داشتن پرهیزکاری، ارزشی ندارد.... معلّم باید تقوا داشته باشد.(4)

1- غررالحکم/ ح 5994 - توصیه های استاد/33.

2- همان / 35.

3- همان / 36.

4- یادنامه استاد علامه کرباسچیان / 35 و 36.