تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 32

برنامه ریزی می کنیم فرزندمان را زود می خوابانیم و تا صبح دلمان شور می زند که نکند او از کنکور باز بماند. چرا این دلشوره و تدبیر را داریم؟ چون این آزمون را خیلی مهمّ می دانیم و به نوعی آینده ی فرزندمان را منوط به آن می دانیم. سخن در این است که لااقل باید نیمی از این اهتمام را برای نماز فرزند داشت. اهل ایمان و عمل، دست کم، همان قدر که برای دنیای فرزندشان نگران اند، آخرت او را هم از نظر دور نمی دارند.

نکته ی دوم: در فرمان الهی به پیامبر (صَلیَّ اللهُ عَلَیه و آله و سَلَم) آمده است که ایشان در فرمان دادن اهل خود به نماز، شکیبایی پیشه کند. در مصدر «اصطبار» نوعی «قصد و عزم»، مد نظر است. کسی که به کاری «اصطبار» دارد برای انجام آن محکم گام برمی دارد؛ هر چند طبعش طالب آن نباشد. تلاش می کند که آن را به عنوان ملکه ی خود درآورد و بر آن مداومت کند.(1) حال، خداوند امر می کند که پیامبرشدر امر خانواده ی خود به نماز، «اصطبار» داشته باشد این نشان می دهد که تداوم این اهتمام در هر درجه ی تقیّد فرزند، لازم است.

برخی به این بهانه که نکند فرزندشان از نماز زده شود پی گیر نماز فرزندشان نیستند. قطعاً زده کردن فرزندان از نماز، کار صحیحی نیست. روش های خشونت آمیز نیز در این عرصه کاری از پیش نمی برند؛ امّا لازمه ی «اصطبار» در امر به نماز، خشونت و آزار متربّی نیست. مهمّ پی گیری نماز خواندن فرزند و عزم راسخ داشتن بر این است که او حتماً نمازش را بخواند. به این مثال توجّه کنید:

ممکن است خواب فرزند ما سنگین باشد و با یک بار صدا زدن، برای نماز برنخیزد. کسی که به نماز اهتمام دارد به یک بار صدا زدن او اکتفا نمی کند. با نرمی، با ناز و نوازش، فرزندش را درچند مرحله برای نماز صبح بیدار می نماید تا بالاخره او را برای نماز برخیزاند. بله، لازمه ی این پافشاری آن است که مربّی از خواب نوشین بامدادی بیفتد، امّا باید تحمل کند تا بتواند فرزندش رات نماز خوان بار بیاورد. می بینیم که لازمه ی پافشاری بر نماز فرزند این نیست که پدر با خشونت و تشر او را بیدار کند.

1- مجمع البحرین/3/359.