تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 4

ثالثاً: علامه ی نستوه و روزبه پرشکوه، در پی انجام چنین وظیفه ی خطیری بودند. علّامه در پی این بود که بچه مدرسه ای ها را تربیت کند و از بی دینی و بی اخلاقی «نجاتشان دهد».(1)

حساسیت این وظیفه به حدی برای این بزرگواران هویدا بود که برای ادای آن شتاب می ورزیدند. همه، حکایت مرحوم استاد روزبه و صحابه ی نیم خورده اش را به یاد داریم. وقتی همسر استاد به ایشان عرض کرد: «آقا کجا با این عجله و شتاب؟» از ایشان چنین پاسخی شنید:

بچه ها دارند غرق می شوند؛ بروم نجاتشان دهم..... زودتر بروم تا یک نفر را از انحراف واشتباه دربیاورم.(2)

علامه ی علوی بر این باور بود که «اگر کسی بتواند در این راه یک قدم برداردو خدای نکرده مسامحه کند، مسؤول است»(3) او این مسئولیت را با مثال های شیرین و نافذش تبیین می کند. کودکی که رها از تربیت باشد مثل کسی است که می خواهد خود را از بام به زیر پرتاب کند. اگر ما ناظر این صحنه باشیم و جلوی وی را سد نکنیم «همه می گویند فلانی او را کشت».(4)

علامه هشدار می داد: «اگر بچه ات سرطان می گرفت - چون راضی نبودی - خانه ات را می فروختی و او را به خارج از کشور می فرستادی کسی هم که می گوید من راضی نیستم بچه مسلمان ها هروئینی و بهایی و وهابی شوند باید از خود، عکس العمل نشان دهد.»(5)

در پی این مقدمات نخست باید از خود پرسید «ما در قبال مذهب تشیع چه وظیفه ای داریم؟»(6) یکی از وظایف شاخص ما در این عرصه، نجات بچه مسلمانها از

1- یادنامه ی استاد علانه کرباسچیان/26 - توصیه های استاد/89.

2- توصیه ها یاستاد/87.

3- یادنامه ی استاد علّامه کرباسچیان/23.

4- همان.

5- همان/24.

6- یادنامه اسناد علّامه کرباسچیان/42.