تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 45

شیرین های دنیا چشم حسرت نمی دوزد و از آنها دیده می پوشد؛ بلکه این بهره ها را مایه ی امتحان اهل دنیا می داند و رزق معنوی و اخروی پروردگارش را بهتر و پایدار از آنها می شناسد.(1) همین باعث می شود که ورودی های قلب او به روی وسوسه های تحریک کننده بسته بماند و هوس آنچه را که مردم برایش سر و دست می شکنند، نکند. او همواره به کسانی می نگرد که از نظر مادی پایین تر و ضعیف تر از وی هستند. همین امر موجب شکر ورزی وی می شود. از طرف دیگر به کسانی که در این جنبه فراتر از او هستند نظر نمی کند و همین امر ریشه ی حرص و طمع را وجود او می خشکاند.(2)

* بغض دنیا

متربّی ایده ال نه تنها نسبت به دنیا محبت نمی ورزد بلکه به اقتدای پیشوایان معصوم اقرار دارد که «پس از معرفت الله عملی برتر از بغض دنیا نیست»(3) او به اقتدای رسول اکرم (صَلیَّ اللهُ عَلَیه و آله و سَلَم)، دنیا را پست و حقیر می شمرد(4) و خود را از آلایش های آن به دور می دارد. معتقد است که اگر دنیا سر سوزنی برای خداوند ارزش داشت جرعه ای از آن را به کافر نمی نوشاند.(5) دنیا با همه ی طول و عرض و لذت هایش، برای وی زندانی(6) است که شوق پرواز از آن را داردو نفس گیر بودن آن را با تمام وجودش حس می کند.

* دوری از حسد

زهد، قناعت و بغض دنیا، ریشه ی حسد را نیز در نهاد متربّی ایده آل می خشکاند. در امور مادی حسد را رویکردی خلاف عقل می داند و همواره بر حذر است که مبادا

1- وَ لا تَمُدَّنَّ عَینَیکَ اِلی ما مَتَّعنا بِهِ اَزواجاً مِنهُم زَهرَهَ الحیاهِ الدُّنیا لِنَفتَنهُم فِیهِ وَ رِزقُ رَبِّکَ خَیرٌ وَ اَبقیَْ (طه/131)

2- جناب سلمان محمدی می فرماید: «خلیلم رسول خدا مرا هفت توصیه کرد که در هیچ حال آن را رها نکنم» یکی از این موارد هفت گانه آنست که: [در امور دنیوی] به پایین تر از خود نگاه کنم و به بالاتر از خود نظر ننمایم».(وسایل الشیعه/9/442)

3- الکافی/2/130.

4- نهج البلاغه، خ160.

5- الکافی/2/246.

6- الکافی/2/150.