تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 53

دختر بچه ی نه ساله ممکن است از منطق کاری که می کند باخبر نباشد و نتواند آن را مدلل کند. ممکن است پاسخ قانع کننده ای در برابر سؤال: «چرا حجاب؟ و چرا چادر؟» نداشته باشد امّا همین که ارزشمند بودن آن را تصدیق می کند و درحد خود، به آن عمل می نماید یک حدّاقل مطلوب را تأمین کرده است.

در عرصه ی عمل نیز پیداست که چون هنوز معرفت، عمق نیافته؛ تقیّد عملی نیز عمیق نشده و پایدار نگشته است. فرض کنید دختری با این شرایط ببیند که هم سالان دیگر او آزاد و رها هستند، بدون پوشش به ظاهر دست و پا گیر، بازی و فعالیت می کنند و او نمی تواند چنین کند. در این حالت ممکن است دوست داشته باشد همانند آن ها شود و با ایشان همراهی کند. این امر بستگی به کششی دارد که «بی حجابی» در قبال «حجاب داشتن» برای وی ایجاد کرده است ممکن است علاقه ی او به مشی مادر و خواهرش به حدی شدید باشد که علاقه به «رها بودن» تحت تاثیر قرار گیرد. امّا از سوی دیگر ممکن است راحت و آزاد بازی کردن، به حدی برای وی داشته باشد که بر سایر دانسته ها و جاذبه ها غلبه کند و البته توجّه داریم که به طور عادی نمی توان بیش از این از کودکی در این سنّ توقع داشت.

اما تکاپوی دیگر مربّی این است که به موازات رشد عقلانی از اعطای بینش به کودک غافل نماند. اگر در این زمینه با درایت و رعایت تدریج عمل شود، در سنین جوانی آن کودک به همان خانمی مبدل می شود که حاضر است همه ی سختی ها را تحمل کند امّا چادر از سرش نیفتد.

یکی از درایت ها در این زمینه آن است که در مثال مذکور دختر بچه ی مورد بحث «حجاب» را به معنای «محرومیت مطلق و صددرصد از بازی و آرامش و تفریح» تلقی نکند. به این جهت از یک طرف مربّی در ابتدای فرایند تربیت، نوعی صیانت بیرونی بر متربّی خود اعمال می کند یعنی «تا آن جا که ممکن است» نمی گذارد متربّی در فضاهای باز و بی کنترل و با افراد بی قید و بند رفت و آمد کند تا مبادا بی قیدی آنها - به خاطر آزادی های ظاهری شان - به کام او شیرین بیاید. امّا در مراحل بعدی می توان این صیانت بیرونی را مبدل به صیانت درونی کرد. وقتی متربّی به بینش و تقوای