تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 57

فکر کنیم، باید اندیشید که چگونه می توانیم از ورود ویروس به بدن جلوگیری نماییم. ارزش این رویکرد بسیار بالاست چون تاثیر گذاری آن به یقین عمیق تر از درمان است.

علاکه این مثل شیرین اعراب را زیاد به کار می برد:

اَلدَّفعُ اَهوَنُ مِنَ الرَّفعِ وَ الوِقایَهُ خَیرٌ مِن العِلاجِ.(1)

جلوگیر یاز ورود [آفت] آسان تر از طرف کردن [آن] است و پیشگیری، بهتر از درمان است.

مرحوم استاد درباره ی این راهبرد، چنین توضیح می فرمود:

پیش گیری یا درمان؟

انسان های معمولی پس از آن که به بیماری یا مشکلی دچار شدند، به فکر درمان و رفع آن می افتند؛ ولی مردم دانا و آینده نگر سعی می کنند از وقوع حوادث ناگوار پیش گیری کنند.

چه بسا افرادی که در مورد حفظ خانه یا ماشین خود، اقدامات لازم را انجام نمی دهند؛ امّا پس از آن که دزد به خانه ی آن ها آمد یا ماشین آن ها را برد، به این در و آن در می زنند....!

چه بسیارند پدران و مادرانی که به خاطر توجّه نکردن به مسائل تربیتی، فرزندان ناهنجار و بزه کار به جامعه تحویل می دهند؛ سپس برای درمان ایشان به روان پزشک و مشاور تربیتی مراجعه می کنند!(2)

سپس چنین هشداری به مربّیان تربیتی می داد:

ز کعبه رفتم و حسرت خورم بر آن قومی که از زیارت دل های خسته می آیند!

اکنون، به جاست کمی در این باره بیندیشیم.

آیا درست است که صبر کنیم تا دل هایی خسته شوند؛ بعد به زیارتشان برویم؟ یا باید افراد را طوری تربیت کنیم که دل ها را خسته نکنند؟ به عبارت

1- رجوع کنید به: توصیه های استاد /29 و 56.

2- توصیه های استاد/166 و 167.