تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 75

این رویکرد، خود متربّی است که این گریز را صورت می دهد و خود را از معرض شهوات دور می سازد.

نکته ی بسیار مهمّ آن که هم در رویکرد اوّل و هم در رویکرد دوم متربّی خودش دست به صیانت خود می زند. در هر دوی این ها، نوعی صیانت مطرح است ولی البته این صیانت از خارج بر متربّی اعمال نمی شود. در یک کلام، متربّی وارد مرحله ی «صیانت درونی» شده است.

3-4) نقش آفرینی عنصر «صیانت» و «تقوا» در همه ی مراحل یاد شده

جوهر «صیانت بیرونی و درونی»، صیانت است و صیانت یعنی «سد کردن راه نفوذ آلایش ها». به علاوه در همه ی مراحل یاد شده عنصر «تقوا» مطرح است. «تقوا» در هر یک از این مراحل به شکلی ظهور می کند. در مرحله ی صیانت بیرونی، شرایط بیرونی به گونه ای است که متربّی عملاً «نمی تواند» دست به برخی آلودگی ها بیالاید. امّا در مرحله ی صیانت درونی، متربّی به دست خود کاری می کند که «نتواند» به دامان آلودگی ها بغلتد.

چه در صیانت بیرونی و چه در صیانت درونی، اصل بر صیانت است و صیانت هیچگاه با آغوش گشودن به روی آلایش ها قابل جمع نیست. حاصل این رویکرد آن است که متربّی هر کتابی را نمی خواند، به هر سایت اینترنتی سر نمی زند، با هر کس تماس نمی گیرد و.... چنین نیست که اهل هرگونه ارتباطی باشد و در عین حال نلغزد. حضور و تنفس در متن آفات و درگیری روحی و غلبی با آنها، خطر آلودگی را بسیار تقویت می کند و رهایی از آنها را تقریباً غیرممکن می سازد؛ بلکه خود عین آلایش است.

پس در هیچ یک از این مراحل، پذیرفته نیست که کسی توصیه کند «متربّی راه نفوذ