تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 77

که خود به صیانت خود اقدام می کند.

پس از این که کودک به سنّ نوجوانی و جوانی رسید استقلال طلب می گردد و هم زمان با رشد جسمی نیاز روحی به مستقل شدن پیدا می کند. در این دوره ی حساس اگر پروسه ی نهادینگی همگام با راهبرد صیانت، پیشرفت خوبی کرده باشد، متربّی خود به خود در برابر تحریکات محیطی موضع می گیرد. خودش چشمش را کنترل می کند، خودش از گوشش مواظبت می نماید، خودش از دروازه ی دل و فکر خود پاسبانی می کند.

در این سنّ و سال، دیگر مانند کودکی، همراهی مربّی با متربّی ممکن نیست. اگر هم همراه او باشد قطعاً حوزه های خصوصی برای وی قابل تعریف است. دست کم این است که متربّی می تواند روی هر مساله ای فکر کند؛ بی آن که مربّی به طور عادی بفهمد.

اگر متربّی در چارچوب ارزش ها تربیت صحیح شده باشد در حوزه های خصوصی خود نیز ایجاد صیانت می کند و تلاش می نماید تا حد امکان خود را از فساد انگیزی محرک ها حفاظت کند. در پروسه ای که میان این کف و سقف طی می شود عوامل متعددی تاثیر گذارند که به دو مورد مهمّ از آن ها اشاره می کنیم:

1-5) سنّ متربّی

سن و سال متربّی یکی از مؤلفه های اساسی و تعیین کننده است. توجّه داریم که منحنی راهبرد صیانت، هیچ گاه گسسته نمی شود امّا در هر سنی اقتضائاتی مطرح است که به دنبال آن ها نیازمند به تغییر راه کارها و شیوه های صیانت هستیم. به طور مثال در سنین کودکی غالباً و به طور طبیعی متربّی نسبت به برخی آسیب ها محفوظ است. از یک سری آسیب ها به طور طبیعی بی خبر است. اساساً زمینه ی ابتلا به یک سری آفت ها برای او مطرح نشده است. طبیعی است که صیانت متربّی در این گونه حوزه ها بسیار آسان است و مؤونه زیادی از مربّی نمی برد.

کم کم که سن کودک بالا می رود، زمینه های جدید آفت زا برای وی فراهم می گردند. در این محدوده ی سنی علاوه بر صیانت محیطی - که با استفاده از تفوق