تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 91

از شرایط دشوار دور بماند، با سختی ها خونگیرد، مشکلات را به هیچ وجه حسن نکند و به تبع آن مسؤولیت پذیر نباشد. قرار دادن متربّی در حاشیه ای امن نسبت به دشواری های زندگی، او را بی عرضه و کم توان بار می آورد.

به صلاح متربّی نیست که همواره با آسودگی زندگی کند و آب در دلش تکان نخورد. این، او را در برابر دشواری های زندگی، شکننده می کند؛ به نحوی که با اوّلین مشکل میدان را خالی می نماید. به همین جهت باید متربّی را با شرایط عادی زندگی مواجه کرد. برخی اوقات هم لازم است که او محدودیت هایی را تحمل کند. به نفع اوست که برخی خواسته هایش برآورده نشود. همین امر، مقاومت او را در برابر امواج زندگی آینده، بالا می برد. مرحوم استاد علامه ی کرباسچیان (رحمه الله) با عنایت به این نکته، به کارگزاران امر تربیت در مدرسه ی علوی، چنین توصیه ای می فرمایند:

حضرت علی (علیه السلام) فرمودند:

عَوَّدَْْ نَفسَکَ التَّصَبُّرَ عَلَی الْمَکروهِ.(1)

خود را به صبوری در برابر سختی عاده ده.

آن حضرت در جای دیگر می فرمایند:

درختان بیابانی - با این که آب کمی به آن ها می رسد - محکم اند؛ ولی گل های خانگی - که هر روز به آن ها آب می دهند - نازک اند و زود پژمرده می شوند و از بین می روند.(2)

بچه ها را نباید گلخانه ای و نازنازی تربیت کرد.

ساعات حضور بچه ها در مدرسه، از اوّل صبح تا آخر عصر، همه زمان آموزش است؛ چه درس های رسمی و چه برنامه ی صبح گاه، تغذیه، ناهار، نماز، استراحت ظهر و حتی رفت و آمد آن ها با سرویس های مدرسه. باید همه ی این ها در حکم کلاس های آموزشی و اخلاقی باشد و درس زندگی به

1- نهج البلاغه، نامه ی 31.

2- همان، نامه ی 45.