تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 93

قطعاً تحقّق یک محیط ایزوله در متن یک محیط پرآفت، ممکن نیست. اگر چنین فضایی را بخواهیم لاجرم باید محدودیت های شدید محیطی را اعمال کنیم که با زندگی عادی در عرصه ی اجتماع چندان قابل جمع نیست. امّا گیریم که چنین محیطی قابل دستیابی باشد، یقیناً به صلاح متربّی ما نیست. بدان خاطر که دور داشتن او از «هر گونه» ارتباط با عالم بیرون، مقاومت وی را در برابر آفات به شدت کاهش می دهد. مواجه نشدن او با آفات باعث می شود در مواجهه ی با آن ها مرعوب و مغلوب شود.

مساله این جاست که در متن جامعه بالاخره این رویارویی صورت می گیرد و اگر پیش از شناخت کافی نسبت به آفت، حاصل نشده باشد متربّی خود را می بازد و در برابر آن وامی دهد. پس باید متربّی را نسبت به آفات مقاوم کرد. لازمه ی این امر آن است که گاهخ خودمان درها و پنجره ها را باز کنیم و اجازه دهید متربّی در فضای آزاد و آلوده تنفس کند؛ به این نیت که آسیب پذیری او را به حداقل برسانیم. البته در این رویکرد تربیتی باید به 4 نکته ی بسیار مهمّ توجّه ویژه داشت:

به عنوان مدمه ی تبیین این نکات، به مثال گیاه و گلخانه باز می گردیم. قبول داریم که برخی گیاهان در شرایط سخت و کم آب پایدار می مانند چون در برابر سختی ها مقاوم می شوند. همین گیاهان اگر در شرایط گلخانه ای بار بیایند به محض مواجه شدن با دشواری ها پژمرده می گردند و می خشکند. امّا نکته ی مهمّ آن است که این قانون درباره ی هر «گیاهی با هر شرایطی» صدق نمی کند. برخی نهال ها اساساً تاب و توان شرایط سخت را ندارند. اگر آن ها را به بیابان ببریم و آب کمی به آن ها بدهیم فوراً خشک می شوند. برخی نهال ها برای رشد نیاز به شرایط مرطوب دارند. اگر آن ها را به شرایط خشک و گرم ببریم از پا درمی آیند. به علاوه نوع آفت هایی که یک نهال با آن روبه رو می شود ممکن است شدید یا ضعیف باشند. برخی آفت ها گیاه را آزار می دهند و با مقاومت گیاه رفع می شوند. امّا برخی آفت ها آن قدر شدیدند که اساساً موجودیت گیاه را تهدید می کنند.

به این ترتیب هر چند فرایند مقاوم سازی گیاه، خوب است امّا یک باغبان حاذق اوّلاً به حد مقاومت و طاقت گیاهش آگاه است، لذا آن را در شرایط فوق حد طاقتش