تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 96

ویژگی های متربّی و نیز نوع و توان تاثیر گذاری آفت، توجّه داشته باشیم. در غیر این صورت ممکن است با وجود نیت خیر «مقاوم سازی» یک باره متربّی از دست ما برود و هر چه رشته ایم پنبه شود.

2-2-8) مقاومت: «صیانت درونی»

نکته ی دوم: منظور ما از «توان مقاومت متربّی» این نیست که تا چه میزان آفات را «می پذیرد» امّا متزلزل نمی شود. مربّی در فرایند تربیت زحمت بسیار کشیده و متربّی را با سیاست صیانت بیرونی بار آورده است. همین سیاست باعث شده او مزه ی بسیاری از لذت ها را نچشد و صورت بسیاری از مسائل برایش پاک بماند. امّا این ها بدان نیت انجام شده که متربّی به «صیانت درونی» دست پیدا کند. «صیانت درونی» یعنی متربّی این بار خود با دست خود، سیاست های تربیتی مربّی اش را پیاده کند. به این ترتیب مقاومت متربّی در برابر آفت ها به این است که خود به صیانت خویش رو می آورد. باز شدن آغوش او به روی آفات، حاکی از شکست مقاومت اوست نه ادامه یافتن آن.

ملاک ما برای کیفیت واکسیناسیون این است که چه قدر متربّی در برابر آفت خاص، «خودکنترلی» دارد. تا جایی می توان شدت آفت را بالا برد که متربّی هم «بخواهد» و هم «بتواند» خود را از نفوذ آن محافظت کند.

چنانکه در مثال «گیاه و آموزش شنا» دیدیم، رسیدن به چنین غایتی قطعاً نیازمند گذشت زمان است. این هدف در مراحل کمال فرایند تربیت به دست می آید و در آغاز راه یا میانه ی آن، چنین مقاومتی را نمی توان در متربّی سراغ گرفت.

3-2-8) قابل جمع نبودن واکسیناسیون با آلوده کردن متربّی

نکته ی سوم: در راه دادن یا جلوگیری از آفات، ملاک مربّی چار چوب های ارزشی و تقوای الهی است. مجاز نیستیم برای آشنا کردن متربّی با یک آفت، وی را به گناه اندازیم. در این عرصه باید بسیار با احتیاط عمل کرد. به گناه افکندن متربّی، نقض غرض است و از همان ابتدا به معنای شکسته شدن مقاومت وی می باشد. به همین خاطر رویارویی او با آفاتی مجاز است که هنوز گام های متعددی با خود گناه فاصله