دائره المعارف طهور: ادب و اخلاق صفحه 1112

ثواب دوستی و دشمنی و دادن و منع نمودن برای خشنودی خدا

«عن سعید الأعرج عن أبی عبد الله ع قال من أوثق عری الإیمان أن یحب فی الله و یبغض فی الله و یعطی فی الله و یمنع فی الله؛ سعید اعرج از امام صادق (ع) روایت کرده است که فرمود: از محکمترین دستاویزهای ایمان: به خاطر خدا (دوستان او را) دوست داشته باشی، و برای خشنودی خدا دشمنی کنی، و برای خدا بذل و بخشش کرده و برای خدا مضایقه کنی».

ثواب کافری که در حق مؤمنی نیکی کند

«عن علی بن یقطین قال قال أبو الحسن موسی بن جعفر ع إنه کان فی بنی إسرائیل رجل مؤمن و کان له جار کافر و کان یرفق بالمؤمن و یولیه المعروف فی الدنیا فلما أن مات الکافر بنی الله له بیتا فی النار من طین فکان یقیه حرها و یأتیه الرزق من غیرها و قیل له هذا بما کنت تدخل علی جارک المؤمن فلان بن فلان من الرفق و تولیه من المعروف فی الدنیا؛ علی بن یقطین گوید: امام موسی بن جعفر (ع) به من فرمود: در بنی اسرائیل مرد مؤمنی زندگی می کرد که در همسایگی او مرد کافری بود، و با او به مهربانی و نیکی رفتار می کرد؛ هنگامی که آن مرد کافر درگذشت خداوند خانه ای گلین برای او در جهنم بنا کرد تا او را از گرمای آتش نگاه دارد، و روزی وی از جای دیگری غیر از جهنم به او می رسید و به او گفته می شد: این به خاطر رفتار مهربانانه و ملاطفت آمیزی است که در دنیا نسبت به همسایه مؤمن خود -فلانی- روا می داشتی».