دائره المعارف طهور: ادب و اخلاق صفحه 1146

از نعمتهای بزرگ خداوند، حاجتها و تقاضاهای بندگان خداست که به انسان اعطا میشود و ثواب و پاداشی که خدای متعال در برآوردن حاجت مسلمانی به وسیله برادردینی اش به او می بخشد، بی شمار است.

حضرت امام جعفر صادق علیه السلام فرمود: «من قضی لأخیه المومن حاجه قضی الله عزوجل له یوم القیامه ماه ألف حاجه من ذلک، أولها الجنه و من ذلک أن یدخل قرابته و معارفه و إخوانه الجنه بعد إن لا یکو نوا نصابا»، کسی که یکی از خواسته های برادر دینی خود را برآورد خداوند عالم در روز قیامت صد هزار خواسته او را برمی آورد که نخستین آنها بهشت است و از جمله این پاداش ها آن است که خویشان و آشنایان و براداران دینی او را نیز وارد بهشت می کند به شرط این که ناصبی نباشند.

و نیز فرمود: «قضاء حاجه المومن خیر من عتق ألف رقبه و خیر من حملان ألف ف__رس فی سبیل الله»، روا ساختن حاجت مومن از آزاد ساختن هزار بنده و بار کردن هزار اسب در راه خدا ]فرستادن به جهاد[ بهتر است.

و در روایت دیگری فرمود: «ما قضی مسلم لمسلم حاجه إلا ناداه الله تبارک و تعالی علی ثوابک و لا أرضی لک بدون الجنه»، هر مسلمانی که حاجت مسلمان دیگر را برآورد خداوند متعال به او ندا می دهد که ثواب تو با من است و به کمتر از بهشت برای تو راضی نمی شوم.

در حدیثی که امیرمومنان علیه السلام از رسول گرامی صلی الله علیه وآله وسلم نقل کرده است می خوانیم: «من قضی لاخیه المومن حاجه کان کمن عبدالله دهره»، کسی که حاجت برادر دینی خود را برآورد مانند کسی است که همه عمر خدا را عبادت کرده باشد.