دائره المعارف طهور: ادب و اخلاق صفحه 1147

و فرمود: «من سعی فی حاجه أخیه المومن فکأنما عبد الله تسعه الاف سنه صائما نهاره قائما لیله»، کسی که برای برآوردن حاجت برادر مومن خود کوشش کند مانند این است که نه هزار سال خدا را عبادت کرده باشد که روزها را به روزه داری و شب را به شب زنده داری بگذراند.

همچنین امیرمومنان به کمیل بن زیاد فرمود: «یا کمیل مرأهلک أن یروحوا فی کسب المکارم، و ید لجوافی حاجه من هو نائم ، فوالذی وسع سمعه الإصوات ما من أحد أودع قلبا سرورا إلا و خلق الله له من ذلک السرورلطفا فإذا نزلت به جری إلیها کالماء فی انحداره حتی یطردها عنه کما تطرد غریبه الإبل»، ای کمیل! خاندان و خویشان خود را وادار کن که روزها در پی کسب فضایل و مکارم باشند و شب ها در انجام حوایج مردمی که خوابند بکوشند. سوگند به کسی که تمام صداها را می شوند، هرکس سرور و خوشحالی در قلبی ایجاد کند خداوند به عوض آن برایش لطف و مهربانی می آفریند که هرگاه مصیبت و اندوهی به او برسد این لطف مانند آب به سوی آن سرازیر می شود تا آن مصیبت را از او دور کند، همان گونه که ساربان، شتر غریب را از گله دور می سازد.

خلاصه آن که آنقدر درباره اهمیت کمک به برادران دینی و برآوردن حوایج آنان سفارش شده است که اگر کسی برای رفع حاجت برادر دینی خود گام بردارد ولی موفق نشود باز هم اجر زیادی نزد خدا دارد، تا آن که امام باقر علیه السلام فرمود: «أوحی الله عزوجل إلی موسی إن من عبادی من یتقرب إلی بالحسنه فأحکمه فی الجنه فقال موسی یا رب و ما تلک الحسنه؟ قال یمشی مع أخیه المومن فی قضاء حاجته قضیت أولم تقض»، خدای عزوجل به موسی علیه السلام وحی فرمود: همانا از جمله بندگانم کسی است که به وسیله حسنه و کار نیک به من تقرب جوید و من او را در بهشت حاکم سازم] بهشت را در اختیار او گذارم[. موسی عرض کرد: پروردگارا ! آن کار نیک چیست؟ فرمود: این که همراه برادر مومنش در راه برآوردن حاجت او گام بردارد، چه آن که برآورده شود یا نشود.