دائره المعارف طهور: ادب و اخلاق صفحه 1288

از مجموع این اوصاف به خوبی می توان نتیجه گرفت که صادقان فقط در سخن و کلام راستگو نیستند، بلکه صدق در ایمان و عمل و در طریق ایثار و جانفشانی و اطاعت پروردگار نیز در برنامه آنها است، گرچه این مفهوم، مفهوم وسیعی است، ولی نمونه کامل آنها معصومانند. در روایاتی که از طرق اهل بیت و اهل سنت نقل شده می خوانیم که این آیه تفسیر به علی بن ابیطالب و یارانش، یا تفسیر به علی بن ابیطالب و اهل بیتش شده است. ثعلبی در تفسیر خود از ابن عباس نقل می کند که گفت: «مع الصادقین یعنی مع علی بن ابی طالب و اصحابه». گروه دیگری از علمای اهل سنت مانند گنجی در کفایه الطالب، و سبط بن جوزی در تذکره، نیز همین معنی را نقل کرده اند. با این تفاوت که به جای اصحاب، اهل بیت آمده، و در ذیل آن می خوانیم: «قال بن عباس: علی سید الصادقین؛ ابن عباس گفت: علی (ع) سید و سرور صادقان است». در روایاتی نیز از جابربن عبدالله انصاری از امام باقر (ع) می خوانیم که در تفسیر این آیه فرمود: «ای آل محمد: منظور آل محمد (ص) است». بسیاری از مفسران از مطلق بودن آیه چنین استفاده کرده اند که این دستور شامل همه مسلمان ها در هر زمان و مکان می شود، و از آن جا که صادق مطلق امام معصوم (ع) است، دلالت می کند که در هر زمان باید پیشوای معصوم (ع) وجود داشته باشد. (و تعبیر به صیغه جمع -صادقین- به خاطر مجموع مخاطبان در تمام زمان ها است). نتیجه این که همه ما موظفیم که همیشه با صادقان باشیم، صادقانی که اوصافشان در آیات بالا آمد، و نمونه کامل آن پیشوایان معصوم (ع) می باشند.