دائره المعارف طهور: ادب و اخلاق صفحه 1623

پیامبر اکرم (ص) می فرماید: «تمام التقوی أن تتعلم ما جهلت وتعمل بما علمت؛ تقوای کامل این است که آنچه نمی دانی بیاموزی و آنچه را میدانی به کار بندی».

امام علی (ع) می فرماید: «التقوی أن یتقی المرء کل ما یؤثمه؛ تقوا این است که انسان از هر آنچه او را به گناه میکشاند، پرهیز کند» و نیز می گوید: «من ملک شهوته کان تقیا؛ هرکه بر شهوت خود مسلط باشد، باتقواست.

امام صادق (ع) در پاسخ به سؤال از معنای تقوا فرمود: «أن لا یفقدک الله حیث أمرک، ولا یراک حیث نهاک؛ تقوا این است که خداوند در جایی که تو را فرمان داده است غایب نبیند و در آن جا که تو را نهی کرده است، حاضر نیابد». همچنین وی می فرماید: «لا یغرنک بکاؤهم، إنما التقوی فی القلب؛ هرگز گریه کسان تو را نفریبد، بلکه تقوا در دل است».

از امام علی (ع) نقل شده که: «التقی رئیس الأخلاق؛ پرهیزگاری در راس همه ارزش های اخلاقی است» (نهج البلاغه، حکمت 410). همچنین از او نقل شده که فرمود: «إن التقوی أفضل کنز، وأحرز حرز، وأعز عز، فیه نجاه کل هارب، ودرک کل طالب، وظفر کل غالب؛ به راستی که تقوا بهترین گنج و محکمترین پناهگاه و عزیزترین عزت و اقتدار است، نجات هر گریزنده ای (از هلاکت و دوزخ) و امید هر جوینده ای و پیروزی هر چیره جویی در تقواست».

همچنین می فرماید: «إن التقوی منتهی رضی الله من عباده وحاجته من خلقه؛ تقوا نهایت خشنودی خداوند از بندگان خود و خواسته او از آفریدگانش میباشد» و نیز می فرماید: «اوصیکم عباد الله بتقوی الله التی هی الزاد وبها المعاذ، زاد مبلغ، ومعاذ منجح؛ بندگان خدا! شما را به تقوای الهی سفارش می کنم که توشه راه است و مایه پناهندگی؛ توشه ای به مقصد رساننده، و پناهگاهی از خطر رهاننده» (نهج البلاغه، خطبه 114).