دائره المعارف طهور: ادب و اخلاق صفحه 1767

ایمان دروغین

اگر کسی دین و ایمان را برای خود بخواهد و آن را سایبانی قرار دهد که در زیر آن با آسایش زندگی کند و مادامی که دین خدا را به نفع خود می داند تظاهر به ایمان و دین داری بکند و هنگامی که با منافع او سازگار نباشد و او را از رفتن به سوی شهوات جلوگیری کند، دین و ایمان را کنار بگذارد، چنین کسی را نمی توان مسلمان و دین دار نامید و ایمان او، ایمان دروغین می باشد. هر قدمی که بر می دارد، برای شهوت پرستی یا پول است؛ خداپرست نیست و مقصدی جز جلب منافع ندارد و دین را وسیله جمع ثروت یا حفظ ثروتی که از راه نا مشروع اندوخته است قرار می دهد تا وقتی که دین سنگر خوبی برای اوست از آن دفاع می کند و بدان تظاهر می کند، ولی هنگامی که دین به او گفت: این ثروتی که گرد آورده ای از راه نامشروع تهیه شده است و باید به صاحبان اصلی اش برگردانی یا از منافعی که به دست آورده ای باید خمس و زکات داده و حق فقرا و بیچارگان را بدهی، از این کار خودداری می کند و به قوانین و عالمان دینی توهین می کند. در نامه امام حسین (ع) به کوفیان می خوانیم: «الناس عبید الدنیا و الدین لعق علی السنتهم، یحوطونه ما درت معایشهم فاذا محصوا بالبلاء قل الدیانون؛ مردم بنده زر خرید دنیا می باشند. دین محل لیسیدن زبان ایشان است. مردم تا آن موقعی دیندار هستند که معیشت آنان تأمین شود، اما وقتی به وسیله بلا مورد آزمایش قرار بگیرند دین داران قلیل و اندک خواهند بود.»