دائره المعارف طهور: ادب و اخلاق صفحه 2058

جالب توجه اینکه از پاره ای از روایات که از منابع اهل بیت (ع) نقل شده استفاده می شود که دروغ بستن بر خداوند که مایه رو سیاهی در قیامت است معنی گسترده ای دارد که ادعای امت و رهبری به ناحق را نیز شامل می شود، چنان که صدوق در کتاب اعتقادات از امام صادق (ع) نقل می کند هنگامی که از تفسیر این آیه از آن حضرت سؤال کردند فرمود: «من زعم انه امام و لیس بامام قیل و ان کان علویا فاطمیا؟ قال و ان کان علویا فاطمیا؛ منظور کسی است که خود را امام پندارد در حالی که امام نباشد. گفتند: هر چند از نسل علی (ع) و اولاد فاطمه (س) باشد؟ فرمود: «هر چند از نسل علی و اولاد فاطمه (س) باشد.» این در حقیقت بیان یک مصداق روشن است، چرا که ادعای امامت و رهبری الهی اگر واقعیت نداشته باشد از واضح ترین مصداق های دروغ بر خدا است. همچنین کسانی که به پیامبر (ص) یا امام بر حق نسبت دروغ دهند آن نیز در واقع دروغ بر خدا است، چرا که آنها از خود چیزی نمی گویند. بنابراین در حدیث دیگری از امام صادق (ع) می خوانیم: «من حدث عنا بحدیث فنحن سائلوه عنه یوما فان صدق علینا فانما یصدق علی الله و علی رسوله، و ان کذب علینا فانه یکذب علی الله و رسوله، لانا اذا حدثنا لا نقول قال فلان و قال فلان، انما نقول قال الله و قال رسوله (ص) ثم تلا هذه الایه و یوم القیامه تری الذین کذبوا علی الله وجوههم مسوده...؛ هر کس حدیثی از ما نقل کند ما روزی از او سؤال خواهیم کرد: اگر راست گفته و از ما بوده، سخن حقی را به خدا و پیامبرش نسبت داده است و اگر بر ما دروغ بسته دروغ بر خدا و رسول بسته است، زیرا ما هنگامی که حدیثی می گوییم نمی گوییم فلان و فلان گفته اند، بلکه می گوییم خدا گفته، پیامبرش گفته است، سپس این آیه را تلاوت فرمود: «و یوم القیامه تری الذین کذبوا علی الله وجوههم مسوده...»