دائره المعارف طهور: ادب و اخلاق صفحه 2196

2_ همین معنی به صورت شدیدتری از امام باقر (ع) و امام صادق (ع) نقل شده است: می فرمایند: «ان الحسد یأکل الایمان کما تأکل النار الحطب؛ حسد ایمان را می خورد همان گونه که آتش هیزم را می خورد». آری صفت رذیله و پست حسد نه تنها خرمن حسنات را می سوزاند که خرمن ایمان را نیز خاکستر می کند.

3_ در حدیث دیگری از امیرمؤمنان (ع) آمده است: «الحسد شر الامراض؛ حسد بدترین بیماری اخلاقی است». طبق این حدیث هیچ بیماری اخلاقی بدتر از حسد نیست.

4_ از همان حضرت نقل شده است که فرمود: «رأس الرذائل الحسد؛ سرچشمه صفات رذیله حسد است».

5_ و نیز از همان حضرت در یک تعبیر کنایی آمده است که فرمود: «لله در الحسد ما اعدله بدء بصاحبه فقتله؛ آفرین بر حسد! چقدر عدالت پیشه است، نخست به سراغ صاحبش می رود و او را می کشد».

6_ باز از همان حضرت نقل شده که فرمود: «ثمره الحسد شقاء الدنیا و الاخره؛ میوه درخت حسد شقاوت دنیا و آخرت است».

7_ در حدیث دیگری از امام صادق (ع) آمده است: «آفه الدین الحسد و العجب و الفخر؛ آفت دین و ایمان (سه چیز است) حسد و خودبزرگ بینی و فخرفروشی».

8_ امام صادق (ع) می فرماید: هنگامی که موسی بن عمران (ع) با خدا مناجات می کرد چشمش به مردی افتاد که در سایه عرش الهی قرار داشت، عرض کرد: «یا رب من هذا الذی قد اظله عرشک؛ خداوندا این کیست که عرش تو بر سر او سایه افکنده است؟!» فرمود: «یا موسی هذا ممن لم یحسد الناس علی ما آتاهم الله من فضله؛ ای موسی! این از کسانی است که نسبت به مردم در برابر آنچه خداوند از فضلش به آنها ارزانی داشته، حسد نورزیده».