دائره المعارف طهور: ادب و اخلاق صفحه 2295

پیامبر خدا در توصیف خردمند می فرماید: «یستکثر قلیل الخیر من غیره، ویستقل کثیرالخیر من نفسه؛ اندک خوبی دیگران را زیاد می بیند و خوبی های بسیار خود را اندک می شمارد».

امام باقر (ع) می فرماید: «استقلل من نفسک کثیر الطاعه لله؛ إزراء علی النفس وتعرضا للعفو؛ هر چند نفست بسیار طاعت خدا کند، باز آن را کم شمار تا بدین وسیله نفس را زبون سازی و خود را در معرض عفو (خدا) قرار دهی».

امام صادق (ع) می فرماید: «قال إبلیس -لعنه الله علیه- لجنوده: إذا استمکنت من ابن آدم فی ثلاث لم ابال ما عمل؛ فإنه غیر مقبول منه: إذا استکثر عمله، ونسی ذنبه، ودخله العجب؛ ابلیس -لعنت خدا بر او باد- به لشکریانش گفت: اگر در سه کار، بر فرزند آدم چیره آیم، دیگر باکی ندارم که چه کاری بکند؛ زیرا پذیرفته نمی شود: هرگاه عملش را زیاد شمارد و گناهش را از یاد برد و خودپسند شود».

امام علی (ع) میفرماید: «ما لابن آدم والعجب؟! وأوله نطفه مذره، وآخره جیفه قذره، وهو بین ذلک یحمل العذره؟!؛ آدمیزاد را چه به خودپسندی؟ آغازش نطفه ای گندیده است و فرجامش مرداری پلید و او در این میان، انبان کثافت است».

امام باقر (ع) می فرماید: «سد سبیل العجب بمعرفه النفس؛ راه خودپسندی را با خودشناسی ببند».

امام صادق (ع) می فرماید: «إن کان الممر علی الصراط حقا فالعجب لماذا ؟!؛ اگر گذشتن از صراط حقیقت دارد، پس خودپسندی برای چه»؟

من_اب_ع

مرتضی مطهری- آشنایی با قرآن 3- صفحه 18 و 19

محمد محمدی ری شهری- میزان الحکمه- جلد 7- صفحه 3448