دائره المعارف طهور: ادب و اخلاق صفحه 2722

در قرآن کریم، ده ها آیه پیرامون آثار و کیفر گناه آمده است از جمله: «و ما اصابکم من مصیبه فبما کسبت ایدیکم و یعفوا عن کثیر؛ و هر گرفتاری که به شما رسد به خاطر اعمالی است که انجام داده اید و (خدا) بسیاری را نیز عفو می کند» (شوری/ 30).

امام علی (ع) به نقل از پیامبر اکرم (ص) می فرماید: «خیر آیه فی کتاب الله هذه الایه؛ بهترین آیه خدا در قرآن همین آیه است». سپس فرمود: «یا علی! ما من خدش عود و لانکبه قدم الا بذنب؛ ای علی! هر خراشی که از چوبی به انسان می رسد و هر لغزش قدمی بر اثر گناهی است که از او سرزده است».

محرومیت از روزی و نعمت

یکی از آثار گناه که در زندگی دنیوی آشکارا دیده می شود، محرومیت از نعمتها و تنگی روزی است. امام صادق (ع) می فرمایند: «ان الذنب یحرم العبد الرزق؛ گناه بنده را از روزی محروم می سازد». در روایت دیگری از امام باقر (ع) نقل شده است: «ان الله قضی قضاه حتما لاینعم علی العبد بنعمه فیسلبها ایاه حتی یحدث العبد ذنبا یستحق بذلک النقمه؛ خداوند حکم قطعی و حتمی فرموده که نعمتی را که به بنده ای مرحمت فرموده از او باز نگیرد، مگر زمانی که گناهی کند که مستحق کیفر گردد». امیرالمؤمنین (ع) نیز فرموده اند: «وایم الله ما کان قوم قط فی غض نعمه من عیش فزال عنهم الا بذنوب اجنرحوها، لان الله لیس بظلام للعبید؛ به خدا سوگند هرگز مردمی زندگانی خرم و نعمت فراهم را از کف ندادند مگر به کیفر گناهی که انجام دادند، زیرا خدا بر بندگان ستمکار نیست». امام صادق (ع) می فرماید: پدرم همواره می فرمود: «ان الله قضی قضاء حتما الا ینعم علی العبد بنعمه فیسلبها ایاه حتی یحدث العبد ذنبا یستحق بذلک النقمه؛ خداوند حکم قطعی فرموده که نعمتی را که به بنده اش داده، از او نگیرد، مگر زمانی که بنده گناهی انجام دهد که به خاطر آن سزاوار کیفر گردد».