دائره المعارف طهور: ادب و اخلاق صفحه 2782

عبارات زیر چندین بار در قرآن کریم تکرار شده است: «رزقناهم؛ به آنها روزی دادیم» و «رزقناکم؛ ما به شما روزی دادیم» و «یرزقکم؛ خداوند به شما روزی می دهد.» و در مورد تحصیل و مصرف سرمایه نیز حد و مرزی قرار داده مکنند اینکه از راه ربا، دروغ، رشوه و ظلم نباشد. سرمایه همچون چاقو می ماند، که در دست چاقوکش، مایه فساد است، ولی در دست دکتر وسیله درمان است. سرمایه در دست فرعون و قارون عامل فساد است. ولی در دست حضرت سلیمان (ع) و حضرت داود (ع) مایه برکت و آبادانی و جبران کمبودهای اقتصادی و اجتماعی است.

بارها حرص به ثروت و علاقه به دنیا، برای افراد و امت ها، تجربه تلخی به وجود آورده که نه تنها زمینه گناه بلکه زمینه کفر و شرک و ارتداد شده است، به عنوان نمونه:

چون به قارون گفتند: باید به محرومان کمک کنی دست به طغیان زد و در برابر حضرت موسی (ع) جبهه گرفت.

یکی از یاران رسول خدا (ص) به نام ثعلبه همین که دارای وضع مالی خوب شد و کشاورزی و دامداریش رونق گرفت، ثروت خود را به بیرون مدینه انتقال داد و آنچنان سرگرم آن شد که کم کم از شرکت در نماز جماعت و جمعه محروم گشت و کارش به جایی رسید که به مأموری که از طرف پیامبر (ص) برای گرفتن زکات رفته بود پرخاش نمود و قانون زکات را انکار کرد، با اینکه در ابتدا از مسلمانان سرسخت به شمار می رفت و با خداوند عهد کرده بود که هرگاه وضع مالی او خوب شد، به محرومان کمک کند ولی همین که ثروتش زیاد شد دست به طغیان زد تا آنجا که گفت: مگر من یهودی یا نصرانی شده ام که جزیه بپردازم؟ آیه ٧٥ و ٧٦ سوره توبه در سرزنش او نازل شد.