محرمات اسلام: (مجموعه ای از معارف اسلامی اعتقادی - فقهی - اخلاقی - تاریخی - اقتصادی) صفحه 153

1- الرحال إلی زیاره القبور، و تقبیلها، و مسّها، و الاستشفاع بمن دفن فیها، حتّی أنّه شدّد النکیر علی من زار قبر النبیّ صلی الله علیه وآله أو تبرک به بتقبیل أو لمس، و جعل ذلک من الشرک الاصغر تاره و من الشرک الأکبر أخری.

2- و لما رأی علماء عصره عامّه انّه قد خالف فی رأیه هذا ما ثبت من الدین، و ضروره المسلمین، لانّهم قد رووا عن رسول اللّه صلی الله علیه وآله حثّه علی زیاره المؤمنین عامّه و علی زیارته خاصّه بقوله صلی الله علیه وآله: «من زارنی بعد مماتی کان کمن زارنی فی حیاتی، و ما یؤدّی هذا المعنی بالفاظ أخر تبرّاوا منه، و حکموا بضلاله، و أوجبوا علیه التوبه، فأمروا بحبسه إمّا مطلقاً أو علی تقدیر أن لایتوب. و الذی أوقع ابن تیمیه فی الغلط - إن لم یکن عامداً لتفریق کلمه المسلمین تخیّله انّ الامور المذکوره شرک باللّه، و عباده لغیره. و لم یدرک أن هؤلاء الذین یأتون بهذه الأعمال یعتقدون توحید اللّه، و أنّه لاخالق و لا رازق سواه، و أنّ له الخلق و الأمر، و إنّما یقصدون بأفعالهم هذه تعظیم شعائر اللّه، و قد علمت أنّها راجعه إلی تعظیم اللّه و الخضوع له و التقرّب إلیه سبحانه، و الخلوص لوجهه الکریم، و انّه لیس فی ذلک أدنی شائبه للشرک، لأنّ الشرک - کما عرفت - ان یعبد الإنسان غیراللّه. و العباده انّما تتحقّق بالخضوع لشی ء علی أنّه ربّ یعبد،و أین هذا من تعظیم النبیّ الأکرم و أوصیائه الطاهرین - ع - بما هو نبی و هم أوصیاء، و بما أنّهم عباد مکرمون، و لاریب فی أن المسلم لایعبد النبیّ أو الوصی فضلاً عن أن یعبد قبورهم.

بیزاری جستند و او را گمراه دانسته و امر به توبه نمودند بلکه او را زندانی کردند تا توبه کند؛ چرا که رسول خداصلی الله علیه وآله خود سفارش به زیارت مؤمنین نموده و برای زیارت خود نیز فرموده: «هرکس پس از رحلت من از دنیا، قبر مرا زیارت کند، مانند این است که در زمان حیات من مرا زیارت نموده باشد.»

خلاصه سخن درباره ابن تیمیه و امثال او

می توان گفت: علت انحراف این تیمیه - اگر جاسوسی از سوی دشمن برای اختلاف کلمه بین مسلمانان نبوده باشد- این است که او به گمان فاسد خود فکر کرده این گونه امور شرک است و توجه نکرده که آنهایی که به زیارت پیامبرصلی الله علیه وآله و اوصیای او می روند معتقد به یگانگی خداوند هستند و می گویند: خالق و رازق خداوند است و مقدرات امور تنها به دست اوست و این امور، یعنی زیارت و احترام به قبور اولیای خدا و درخواست شفاعت از آنان وسیله تقرّب و خشنودی خدا و تعظیم شعایر دین است و هرگز شرک نخواهد بود؛ چرا که شرک به خداوند پرستش نمودن غیر اوست و پرستش این است که در مقابل کسی به عنوان بندگی خضوع کنند، در حالی که زیارت و درخواست شفاعت و امثال اینها پیامبر و یا امام علیهما السلام را از بنده خالص خدا بودن خارج نمی کند و مقام الوهیت به آنان نمی دهد.

-1

-2