- خطبه الکتاب 1
- اشاره 8
- معیار کبیره و بزرگ بودن گناه 13
- گناهان کبیره در باره اهل البیت علیهم السلام 14
- اشاره 16
- مراتب گناهان کبیره در قرآن 22
- از بین رفتن عبادت به واسطه گناه 26
- 1- پاک شدن گناهان به وسیله تشرّف به اسلام 32
- 2- حبط اعمال به علّت حرام خواری: 32
- اشاره 32
- 5- پرداخت حسنات به طلبکارها و ورشکستگی در قیامت: 33
- 4- حبط اعمال به وسیله معصیت خدا: 33
- 3- حبط اعمال به سبب بی تقوایی: 33
- بزرگ ترین عبادت و بزرگت ترین معصیت 34
- گناه شناسی 36
- اشاره 36
- مثال اول: 36
- مثال دوم: 36
- نیت و اندیشه گناه 38
- نیت های زشت و زیبا 39
- بیماری گناه 43
- اشاره 43
- درمان بیماری گناه 45
- رفافت و دوستی با گناهکار 47
- برخورد با گناهکار 47
- آثار گناه 49
- گناه و انواع گرفتاری ها 51
- سازش با گهنکاران و اهل باطل 52
- رضایت به گناه و ظلم 54
- آشکار نمودن گناه [تجاهر به فسق] 57
- اعتراف به گناه نزد مردم 58
- اشاره 60
- توحید ذاتی و شرک در ذات: 61
- توحید افعالی و شرک در افعال 63
- توحید در صفات و شرک در صفات 64
- توحید در طاعت و شرک در طاعت 65
- توحید در عبادت و شرک در عبادت 66
- تفکّر در ذات مقدّس الهی 67
- اشاره 71
- ریا 71
- سمعه 72
- کیفر ریا در سخنان معصومین علیهم السلام 73
- نفاق و منافقین 74
- اشاره 74
- منافقین صدر اسلام 75
- کتمان حق امیرالمؤمنین علیه السلام 78
- 2- بغی و ظلم. 81
- 1- گناه زیاد و غفلت از توبه. 81
- اشاره 81
- 4- تعصّب و تکبّر. 82
- 5- افترا و دروغ بستن به اولیای خداوند. 82
- کتمان حق 86
- ترک واجبات 88
- اشاره 88
- ترک نماز 90
- ترک زکات 92
- اشاره 92
- قصه ثعلبه و مردی از بنی سلیم 94
- ترک حج 96
- بیزاری از خدا و رسول و اوصیای اوعلیهم السلام 98
- اشاره 101
- قضایای عجیبی درباره لعنت به کنندگان علی علیه السلام 102
- انکار امامت اهل بیت پیامبرعلیهم السلام 104
- غلوّ و کفر غالی و خارجی و ناصبی 107
- سخنان معصومین علیه السلام درباره غالی و ناصبی و خارجی 108
- شرک و غلّو اهل کتاب 110
- گمراه نمودن مردم 111
- پاداش هدایت و ارشاد مردم 113
- پیروی و اطاعت از گمراهان 116
- اعتقاد به فال بد و تطیّر 120
- تشکیک در عقاید مردم 122
- دین تراشی و بدعت گذاردن در دین 123
- اشاره 125
- بدعت گذاردن در دین 125
- اجتهاد های در مقایب نصّ، پس از رسول خدا صلی الله علیه و آله 128
- اذان ثانی (دوم) در روز جمعه 146
- اشاره 148
- معنای عبادت و خضوع 149
- خلاصه سخن درباره ابن تیمیه و امثال او 153
- سجده برای غیر خداوند 154
- راه صحیح برای فهم حقایق و معارف اسلام 156
- امام صادق علیه السلام و دانشمندی از اهل تسنّن 159
- نامیدن غیر علی بن ابی طالب علیه السلام به امیرالمؤمنین 162
- هم نشینی با اهل بدعت 164
- حکم به غیر ما انزل الله 166
- قیاس و استحسان 169
- تفسیر به رای 174
- استفاده از قرآن از غیر طریق اهل البیت علیهم السلام 176
- تقلید بی اساس [و سدّ باب اجهتاد] 180
- حرام نمودن حلال و حلال نمودن حرام 182
- رهبانیت و ریاضت های غیرشرعی 188
- اشاره 191
- تفاوت یأس و قنوط و خیبه 193
- رحمت و مغفرت الهی 194
- سعه رحمت الهی 197
- ایمن بودن از مکر و عذاب الهی 198
- ایمن بودن از مکر خداوند در کلمات معصومین 200
- بدگمانی به ذات مقدّس پروردگار 203
- شکایت از تقدیر الهی 206
- بی صبری در مصیبت 208
- پیشگویی نمودن منجّمین (تنجیم) 210
- رابطه دوستانه با کفار و اهل کتاب 218
- نصایح معصومین علیهم السلام در باره توّلی و تبرّی 222
- نگهداری و استفاده از کتاب های گمراه کننده 223
- بدخلقی 226
- دروغ و اقسام آن 227
- اشاره 227
- آثار خطرناک دروغ 228
- دروغ های مجاز 229
- دروغ بستن به اولیای خدا 231
- احترام به نام خداوند 233
- شهادت و گواهی بر دروغ و باطل 234
- معنای مناظره غیرصحیح 240
- ظلم به پدر و مادر (عقوق الوالدین) 243
- اشاره 243
- بزرگی حق پدر و مادر 245
- معنای عاق والدین 249
- قصه های شگفتی در باره آزار به پدر و مادر 251
- احسان به مادر و آمرزش گناهان 254
- حقوق لازم بین پدر و فرزند 257
- عقوق والدین روحانی 259
- اشاره 262
- قطع رحم و جدایی از خویشان 262
- سخنان معصومین علیهم السلام در باره خطر قطع رحم 263
- گناهانی که سبب کوتاهی عمر می شود 266
- اثر قطع رَحِم با امام زمان علیه السلام 268
- تکبر و بزرگی نمودن 270
- عجب و غرور و خودستایی [تزکیه النفس] 271
- اشاره 273
- ریاست طلبی و غفلت از حساب قیامت 273
- خطرهای ریاست طلبی 275
- اشاره 277
- وجوب رد غیبت 280
- علاج غیبت و نجات غیبت کننده 281
- 1- غیبت متجاهر به فسق: 283
- اشاره 283
- غیبت های مجاز 283
- 2- غیبت برای نجات از ظلم: 284
- 4- غیبت درسؤال از مساله شرعی 285
- 3- غیبت در مورد مشورت 285
- 6- غیبت برای جلوگیری از شر وفساد مغتاب: 286
- 7- صدا زدن و نام بردن کسی که نام زشتی دارد و جز با آن نام شناخته نمی شود: 286
- 5- غیبت برای جلوگیری از منکر وگناه: 286
- 8- غیبت کردن از کسی که مدعی نسبت دروغی شده است: 287
- 9- غیبت برای اقامه شهادت نزد حاکم: 287
- 11- غیبت نزد کسی که از حال مغتاب آگاه است: 287
- 10- غیبت برای اثبات عدالت و یا فسق راوی: 287
- کفاره غیبت 288
- بدگمانی نسبت به مومنین 292
- تجسّس در اسرار مومنین 293
- تفرقه انگیزی و ایجاد دشمنی 295
- سخن چینی و سعایت 299
- افشا نمودن اسرار مردم 301
- حفظ اسرار مردم 303
- داستان موسی علیه السلام و شخص سخن چین 304
- استراق سمع 306
- مکر و حیله و غش و خیانت 308
- فریب دادن ناآگاه 312
- تملق گویی و چاپلوسی 313
- حسد 314
- معالجه کبر و غرور 319
- غضب و خشم بی جا 320
- کینه زدایی و تطهیر باطن 322
- تهمت به مؤمن 326
- دشنام و لعنت به مؤمن 328
- لعن و نفرین مومن 330
- اشاره 333
- ظلم و آزار به مردم 333
- کیفر ظالمین و ستمگران 334
- ظلم خطرناک 335
- دعا و توبه با داشتن مظلمه 336
- آخرین گردنه صراط در قیامت 336
- تاثیر ظلم در دین ظالم 337
- اقسام ظلم و ستم 337
- کفاره ظلم 338
- شریکان در ظلم 338
- پیامدهای ظلم در فرزندان ظالم 338
- دو حکایت تاریخی آموزنده 339
- احسان و نیکی به مردم 341
- صدقه، ونجات عروس از مرگ 342
- انفاق و احسان و نغییر سرنوشت 343
- آزار رساندن به خود 344
- توهین و تحقیر به علما 350
- بدگویی از علما در آخر الزمان 351
- ترک اطاعت از فقها 352
- کیفر آزار به اولیای خدا 359
- بی احترامی به قرآن 371
- بی احترامی به کعبه 376
- بی احترامی به تربت امام حسین علیه السلام 378
- بی احترامی به مشاهد مشرّفه 382
- بی احترامی به مساجد 386
- آداب متعلّق به مساجد 387
- ترک نمازهای جماعت بدون عذر 394
- ترک نماز جمعه بدون عذر 398
- ترک کامل مستحبات 399
- تقدم بر قبور معصومین ایلا در نماز 400
- بردن نام مبارک حضرت بقیّه اللَّه (عجل اللَّه فرجه الشریف) 402
- شکستن سوگند و پیمان 404
- کیفر شکستن عهد و پیمان 407
- پیمان شکنی و نفاق 409
- خیانت در امانت 410
- بی اعتنایی به نیازهای مسمان 414
- پنهان شدن از انجام حاجت برادران مؤمن 416
- تأکید اولیای خدا در باره یاری نمودن مؤمن 419
- ترک توبه و غفلت از گناه 427
- جرأت بر گناه و ناچیز شمردن آن 430
- اصرار بر انجام گناهان کوچک 433
- وسواس و پیروی از شیطان 435
- پایه گذاری شر و فساد 439
- اشاره 442
- 1- اکل مال به باطل [درآمدهای کاذب] 443
- اشاره 443
- 3- نپرداختن سهم مبارک امام علیه السلام و سادات [زادهم اللّه شرفاً و عزّاً] 446
- حرام خواری 449
- کیفر حرام خواری 451
- 2- جستجوی مال حلال نمودن و قانع بودن به آن. 453
- اشاره 453
- 1- لزوم تلاش و کوشش برای به دست آوردن مال. 453
- 3- پرهیز از حبّ دنیا 454
- 4- خدا را رازق بداند و به او اعتماد نماید 455
- آیات قرآن درباره ربا 457
- اشاره 457
- ربا در سخنان معصومین علیهم السلام 458
- دیرکرد و ربا در آخر الزمان 459
- پاداش وام بدون بهره و صبر بر بدهکار 461
- حبس اموال مردم 462
- سد معبر، راه بندان 465
- خوردن مال یتیم از روی ظلم 466
- بازی با آلات قمار بدون شرط 470
- خرید و فروش وسایل گناه 474
1- عدد الکبائر فی الروایات العلل بسنده عن عبیدبن زراره قال: قلت لأبیعبداللّه علیه السلام: أخبرنی عن الکبائر، فقال: هنّ خمس و هنّ ما أوجب اللّه علیهنّ النّار، قال اللّه تعالی: «إنّ ألّذین یأکلون أموال الیتامی ظلماً إنّما یأکلون فی بطونهم ناراً و سیصلون سعیراً» و قال: «یا أیّها ألّذین آمنوا إذا لقیتم ألّذین کفروا زحفاً فلا توّلوهم الأدبار» إلی آخر الآیه و قوله عزّوجّل: «یا أیّها ألّذین آمنوا اتّقوا اللّه و ذروا ما بقی من الرّبا» إلی آخرالأیه و رمی المحصنات الغافلات المؤمنات، و قتل مؤمنٍ متعّمداً علی دینه. (المصدر ص 475) و فیه عن إبن أبی عمیر عن بعض أصحابه عن أبی عبداللّه علیه السلام قال: «وجدنا فی کتاب علیّ علیه السلام الکبائر خمسه: الشرک، و عقوالوالدین، و أکل الرّبا بعدالبیّنه، و الفرار من الزحف، و التعرّب بعد الهجره. (المصدر)
2- الکافی عن الحلبی عن أبی عبداللّه صلی الله علیه وآله فی قول اللّه عزّوجّل: «إن تجتنبوا کبائر ما تنهون عنه نکفّر عنکم سیّئاتکم و ندخلکم مدخلاً کریماً (النساء /31) قال: الکبائر، الّتی أوجب اللّه عزّوجلّ علیها النّار. (تفسیر نورالثقلین ج 1/473 الکافی ج 2/276)
3- و فیه عن إبن محبوب قال: کتب معی بعض أصحابنا إلی أبی الحسن علیه السلام یسأله عن الکبائر کم هی و ماهی؟ فکتب: الکبائر: من اجتنب ما وعداللّه علیه النّار کفّر عنه سیّئاته إذا کان مؤمناً و السبع الموجبات: قتل النفس الحرام و عقوق الوالدین و أکل الرّبا، والتعرُّب بعدالهجره [التعرّب بعدالهجره هو أن یعود إلی البادیه و یقیم مع الاعراب بعد أن کان مهاجراً و کان من رجع بعد الهجره إلی موضعه من غیرعذر یعدّونه کالمرتد. کذا قاله ابن الاثیر فی نهایته ولایبعد تعمیمه لکلّ من تعلّم
کفروا زحفاً فلا تولّوهم الأدبار...».
رباخواری که خداوند در باره رباخواران می فرماید: «یا أیّها الذین آمنوا اتّقوا اللّه و ذروا ما بقی من الربوا...».
[4-] قذف یعنی نسبت زنا دادن به زن های مؤمنه خداوند می فرماید: «الذین یرمون المحصنات المؤمنات... لعنوا فی الدنیا و الآخره و لهم عذاب عظیم».
[5-] قتل نفس و آدم کشی که خداوند در قرآن فرموده است: «و من یقتل مؤمناً متعّمداً فجزاءه جهّنم...».»
امام صادق علیه السلام فرمود: «ما در کتاب علی علیه السلام گناهان کبیره را پنج چیز یافتیم: شرک به
آداب الشرع و سننه ثمّ ترکها و أعرض عنها و لم یعمل بها و یؤّیده مارواه الصّدوق طاب ثراه فی معانی الاخبار باسناده إلی الصّادق علیه السلام انّه قال:
المتعرّب بعد الهجره: التارک لهذا الأمر بعد معرفته. و التعرّب إنّما نهی عنه لاستلزامه ترک الدین و البعد عن العلم و الآداب کما قال اللّه تعالی: «الأعراب أشدّ کفراً و نفاقاً و أجدر أن لایعلموا حدود ما أنزل اللّه» و أمّا إذا کان بعد الفقه و العلم فلا یکون تعرّباً و لذا وردأنّ التعرّب هو ترک التعلّم أو ترک الدین و قال بعض أصحابنا: التعرّب بعد الهجره فی زماننا هذا أن یشتغل الانسان بتحصیل العلم ثمّ یترکه و یصیر منه غریباً. و قال العلاّمه (قدس سره) فی المنتهی: لمّا نزل قوله تعالی: «ألم تکن أرض اللّه واسعه فتهاجروا فیها» أوجب النبیّ صلی الله علیه وآله المهاجره علی من یضعف عن إظهار شعائرالاسلام.(1)و قدف المحصنه بفتح الصاد: رمی العفیفه غیرالمشهوره بالزنا و ظاهر الخبر شموله لما إذا کان القاذف رجلا أو امرأه و إن کان ظاهر الایات التخصیص بالرجال لکن أجمعوا علی أن حکم النساء و حکم الرجال أیضاً فی الحد کذلک. و قذف المحصنات، و أکل مال الیتیم، و الفرار من الزَّحف [الزحف: المشی یقال: زحف إلیه زحفاً و زحوفاً من باب منع أی مشی. و یطلق علی الجیش الکبیر تسمیه بالمصدر. و الفرار من العدوّ بعدالالتقاء بشرط أن لایزیدوا علی الضعف کبیره الاّ فی التحرّف لقتال أوالتحیّز إلی فئه و المراد بالتحرّف لقتال، الاستعداد له بأن یصلح آلات الحرب أویطلب الطعام و الماء لجوعه أو عطشه أو یجتنب عن مواجهه الشمس و الریح أو یطلب مکاناً أحسن أو نحو ذلک (آت)]. (الکافی ج 2/276)(2)و فیه عن محمّدبن مسلم، عن أبی عبداللّه علیه السلام قال: سمعته یقول: الکبائر سبع: قتل المؤمن متعمّداً [قد وقع فی بعض الروایات أنّ المتعمّد هو أن یقتله لایمانه لیکون الخلود بمعناه (آت). أراد