محرمات اسلام: (مجموعه ای از معارف اسلامی اعتقادی - فقهی - اخلاقی - تاریخی - اقتصادی) صفحه 201

1- و یشیر إلی عظم هذا الذنب و خطره آیات من القرآن: 1- قوله تعالی: أفأمن أهل القری أن یأتیهم بأسنا بیاتاً و هم نائمون. (الاعراف 97) 2- قوله تعالی: أو أمن أهل القری أن یأتیهم بأسنا ضحیً و هم یلعبون. (98) 3- قوله تعالی: أفأمنوا مکراللّه فلایأمن مکراللّه إلاّ القوم الخاسرون. (99) 4- قوله تعالی: و لایحسبّن ألّذین کفروا أنّما نملی لهم خیراً لأنفسهم إنّما نملی لهم لیزدادوا إثماً و لهم عذاب مهین. (آل عمران /172) 5- قوله تعالی: و أملی لهم إنّ کیدی متین. (الأعراف /183)

2- أقول: و قد ورد من کلمات المعصومین فی ذلک أعنی الأمن من مکراللّه و عقوبته کثیر من الروایات نذکر شطراً منها للإعتبار. سفینه البحار عن الباقرعلیه السلام: و اللّه ما عذّبهم اللّه بشی ءٍ اشدّ من الإملاء. (سفینه البحار ج 2/551)

را مرتکب شود بلا و نکبتی بر او می فرستد تا او را به یاد توبه و استغفار اندازد، و اگر بنده ای مورد عنایت خداوند نباشد و گناهی انجام دهد، خداوند به دنبال آن گناه، نعمتی از نعمت های دنیا را به او می دهد تا از توبه و استغفار غافل گردد و به گناه خود ادامه دهد.» سپس فرمود: «این است معنای آیه شریفه «سنستدرجهم من حیث لایعلمون».»

در کتاب وسایل نقل شده که از امام صادق علیه السلام سؤال شد: استدراج چیست؟ امام صادق علیه السلام فرمود: «استدراج این است که خداوند بنده ای را که گناه می کند مهلت دهد و نعمت خود را بر او زیاد نماید تا از توبه و استغفار غافل گردد.» [و یکباره او را بگیرد]

در کتاب بحار، از امیرالمؤمنین علیه السلام نقل شده که فرمود: «کسی که خداوند به او وسعت مالی دهد و او خود را [در خطر و] در معرض ادراج و غافل گیر شدن نداند، فرد بی باکی خواهد بود که خود را از خطر درامان دانسته است.»

مؤلف گوید: به نظر می رسد راه رشد و سعادت این است که بنده همیشه بین خوف و رجا باشد؛ نه از رحمت خداوند مأیوس باشد ونه از عذاب او ایمن گردد که هر دو خطرناک خواهد بود.

امام باقرعلیه السلام فرمود: «هیچ بنده ای نیست جز آن که خداوند در قلب او دو نور قرار داده: نور ترس و نور امید، و آن دو نور با یکدیگر برابر و مساوی اند. [نه ترس او از امید او بیشتر

-1

-2

-3

-4