محرمات اسلام: (مجموعه ای از معارف اسلامی اعتقادی - فقهی - اخلاقی - تاریخی - اقتصادی) صفحه 288

1- 8- غیبه من ادّعی نسباً لیس له مثل الزینب الکذّابه التی تقول أنا الزینب التی کانت بنت علیّ و فاطمهعلیهما السلام و قصتها مع الرضاعلیه السلام مشهوره و أظهر کذبهاعلیه السلام بقوله إن کانت هی فلاتأکلها السباع و قد أکلها السباح و لم تأکلوا الإمام علیه السلام.

2- 9- فی الشهاده عند الحکام 10- جرح الراوی 11- الغیبه عند من یعلم حال المغتاب و فعله. و الحاصل انّه تجوز الغیبه إذا کان مصلحتها أقوی من مصلحه سترعیب المؤمن. و لاریب أنّ إستماع الغیبه أیضاً حرام لقوله و السامع أحد المغتابین و قوله علیه السلام أعنی الصادق علیه السلام: الغیبه کفر و المستمع لها و الراضی بها مشرک. (المستدرک کتاب الحج باب 126)

مؤلف گوید: موارد فوق را بعضی از فقها ازحرمت غیبت خارج نموده اند، ولی در بعضی از آنها شبهه غیبت حرام وجود دارد و احتیاط در آن ها لازم است. و الله العالم.

در پایان یادآور می شویم که شنیدن غیبت نیز حرام است و از رسول خداصلی الله علیه وآله نقل شده که فرمود: «شنونده غیبت مانند غیبت کننده است.»

از امام صادق علیه السلام نیز نقل شده که فرمود: «غیبت از برادر دینی کفر است و شنونده آن و کسی که راضی به آن غیبت باشد مشرک خواهند بود.»

کفاره غیبت

شهید ثانی در کتاب «رسائل العشر»، بعد از بیان حرمت غیبت و این که غیبت کننده در حقیقت حق برادر دینی خود را ضایع نموده و مدیون او می باشد، می فرماید: بدان که بر غیبت کننده واجب است که از عمل خویش پشیمان و نادم باشد و به درگاه خدا توبه کند و نسبت به عملی که انجام داده متأسف و نگران باشد تا این که خداوند از او بگذرد. سپس باید از کسی که غیبت او را نموده باشد بندگی و ندامت درخواست رضایت و حلالیت نماید تا از حق او نیز خارج گردد؛ چرا که امکان دارد درخواست رضایت او [نیز شیطانی باشد] و برای اظهار ورع و تقوا چنین درخواستی را بکند و در باطن از عمل خویش پشیمانی و ندامت نداشته باشد که در آن صورت گناهی بر گناه خود افزوده و از گناه خود خارج نگردیده است.

سپس می فرماید: برای پاک شدن از گناه غیبت دو دسته روایت وارد شده است:

-1