محرمات اسلام: (مجموعه ای از معارف اسلامی اعتقادی - فقهی - اخلاقی - تاریخی - اقتصادی) صفحه 32

1- قال العلاّمه المجلسی رحمهاللّه فی بحارالأنوار: «قد اشتهر بین المتکلّمین أنّ الوعیدیّه من المعتزله و غیرهم [مثل بعض الزیدیّه و الخوارج] یقولون بالإحباط و التکفیر دون من سواهم من الأشاعره و غیرهم و هذا علی إطلاقه غیر صحیح فإنّ أصلّ الإحباط و التکفیر ممّا لایمکن إنکاره لأحد من المسلمین» إلی قوله: «فلا بدّ أن یحرّر مقصود کلّ طائفه لیتبیّن ما هو الحقّ فنقول:

2- لا خلاف بین من یعتدّبه من أهل الإسلام فی أنّ کلّ مؤمن صالح یدخل الجنّه خالداً فیها حقیقه، و کلّ کافر یدخل النار خالداً فیها کذلک، و أمّا المؤمن الذی خلط عملاً صالحاً بعمل غیر صالح. فاختلفوا فیه فذهب بعض المرجئه (یعنی الخوارج) [و الزیدیّه و المعتزله] إلی أنّ الإیمان یحبط الزّلات، فلا عقاب علی زلّه مع الإیمان کما لاثواب لطاعه مع الکفر، و ذهب الآخرون إلی ثبوت الثواب و العقاب فی حقّه. [و هو الحقّ و علیه أئمّه أهل البیت علیهم السلام] إلی قوله:

3- لانقول: بإذهاب کلّ معصیه کلّ طاعه و بالعکس کما ذهب إلیه المعتزله بل نتّبع فی ذلک النصوص الوارده فی ذلک فکلّ معصیه وردت فی الکتاب أو فی الآثار الصحیحه أنّها ذاهبه أو منقصّه لثواب جمیع الحسنات أو بعضها نقول به و بالعکس تابعین للنصّ فی جمیع ذلک. (البحار ج 38/197 - 199 طبع ایران)

موارد حبط و تکفیر در آیات و روایات

اشاره

مؤلّف گوید: خوب است که برای تنبّه و بیداری موارد احباط و تکفیر را از آیات و روایات بیان کنیم تا بهره بیشتری برده شود.

1- پاک شدن گناهان به وسیله تشرّف به اسلام

رسول خداصلی الله علیه وآله می فرماید: «اسلام گناهانی را که انسان قبل از اسلام انجام داده است می شوید.»

مرحوم مجلسی می فرماید: در صورتی که با مسلمان شدن شخص مشرک، خداوند گناه شرک را از او ببخشد، گناهان دیگر به طریق اولی بخشوده خواهد شد.

2- حبط اعمال به علّت حرام خواری:

در کتاب کافی از سلیمان بن خالد نقل شده که می گوید: از امام صادق علیه السلام در باره آیه «وَقَدِمْنَا إِلَی مَا عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنَاهُ هَبَاء مَّنثُورًا» سؤال نمودم. امام صادق علیه السلام فرمود: «به خدا سوگند، اگر اعمال آنها [یعنی کسانی که از حرام پرهیز نمی کنند] سفیدتر از پارچه های سفید مصری باشد پذیرفته نخواهد شد، چرا که آنها همواره این چنین بودند که چون مال حرام بر آنان عرضه می شد آن را رها نمی کردند.»

حذیقه بن یمان از رسول خداصلی الله علیه وآله نقل نموده که فرمود: «عده ای از مردم هنگامی که

-1

-2

-3