محرمات اسلام: (مجموعه ای از معارف اسلامی اعتقادی - فقهی - اخلاقی - تاریخی - اقتصادی) صفحه 329

1- و فیه عن المفضّل قال: قال لی أبوعبداللّه علیه السلام: من روی علی مؤمن روایهً یرید بها شینه و هدم مروّته لیسقط من اعین الناس أخرجه اللّه من ولایته إلی ولایه الشیطان فلایقبله الشیطان. (المصدر ص 358)

2- البحار... قال النبیّ صلی الله علیه وآله: لایزول المسروق منه فی تهمه من هو بری ء حتّی یکون أعظم جرماً من السارق. (البحار ج 77/139) و الروایات فی ذلک کثیره جداً إکتفینا بذلک للاختصار.

3- سبّ المؤمن و لعنه قال اللّه سبحانه: و لاتسبّوا ألّذین یدعون من دون اللّه فیسبّوا اللّه عدواً بغیرعلم...» (الأنعام /108) و قال سبحانه: إنّ ألّذین یؤذون المؤمنین و المؤمنات بغیر ما اکتسبوا فقد احتملوا بهتاناً و اثماً مبیناً.

دشنام می دادند، فرمود: «من دوست نمی دارم شما به آنان دشنام دهید، بلکه با بیان رسا و استدلال متین خود آنها را محکوم کنید و حقایق را برای آنان روشن سازید [و لا تکونوا سبّابین..].» و هرگز به آنان دشنام ندهید.

خداوند در باره سبّ و اتهام و لعن به مؤمن و آزار او می فرماید: «کسانی که مؤمنین را می آزارند و آنان را به ناحق متهم می سازند، گناه تهمت و اثم آشکاری را به دوش گرفته اند.»

از امام باقرعلیه السلام نقل شده که فرمود: «دشنام دادن به مؤمن، گناه، و جنگ با او، کفر، و غیبت کردن و خوردن گوشت او، معصیت است.»

رسول خداصلی الله علیه وآله فرمود: «دشنام دادن به مؤمن، مقدمه هلاکت و بدبختی است.»

و فرمود: «به مردم دشنام ندهید که موجب دشمنی و عداوت بین آنان خواهد شد.»

امام کاظم علیه السلام در باره کسانی که به یکدیگر فحش می دهند، فرمود: «آن که ابتدای به دشنام نموده ظالم تر و گناه او و گناه صاحبش که پاسخ او را می دهد به عهده او خواهد بود تا وقتی که او از مظلوم عذرخواهی نکرده باشد.»

و از رسول خداصلی الله علیه وآله نقل شده که به شخصی فرمود: «هرگز به کسی دشنام مده و اگر کسی تو را به ناحق دشنام داد تو او را به چیزی که از او می دانی دشنام مده، و اگر چنین کنی برای تو نزد خداوند پاداش و برای دشنام دهنده تو گناه می باشد.»

-1

-2

-3

-4