محرمات اسلام: (مجموعه ای از معارف اسلامی اعتقادی - فقهی - اخلاقی - تاریخی - اقتصادی) صفحه 382

1- جعلت فداکا إنا لنأخذ منه ونستشفی به، فقال: یأخذ الرّجل فیخرجه من الحایر وقد أظهره فلایمز با حد من الجن به عاهه ولادابه و لاشی فیه آفه الاً شته فتذهب برکته فیصیر برکته لغیره و هذا الذی یتعالج به لیس هکذا و لولا ما ذکرت لک ما یمسح به شیء ولا شرب منه شیء إلأ أفاق من ساعته و ما هو إلأ کحجر الأسود أتاه صاحب العاهات والکفر و الجاهلیه وکان لایتمسح به أحد إلأ أفاق وکان کأبیض یاقوته فاسودّت حتی صار إلی ما رأیت فقلت:

2- جعلت فداکا وکیف أصنع به؟ فقال: تصنع به مع إظهارک إیاه ما یصنع غیرک تستخفت به فتطرحه فی خرجک و فی أشیاء دنسه فیذهب ما فیه ممّا تریده له. فقلت: صدقت جعلت فداک. قال: لیس یأخذه أحد إلاً و هو جاهل بأخذه. فقال لی: أعطیک منه شیئاً؟ فقلت: نعم. قال: إذا أخذته فکیف تصنع به ؟ فقلت: آذهب به معی، فقال: فی آیا شیء تجعله؟ فقلت: فی ثیابی، قال: فقد رجعت الی ما کنت تصنع اشرب عندنا منه حاجتل و لا تحمله فانه لایسلم لا فسقانی منه موتین فما آعلم انی وجدت شیناً متا کنت آجد حتی انصرفت. (کامل الزیارات ص ههه؛ البحار ج ههه/هه؛ الکافی ج هه/ه)

نخواهد داشت.» تا این که فرمود: «اگر این تربت از تماس و چشم اغیار مستور بماند تأثیر آن قطعی خواهد بود و از شما شیعیان هر کس آن را مسح کند و یا بنوشد در همان ساعت شفا خواهد یافت چنان که حجر الاسود نیز چنین بود تا این که دست اهل کفر و مردم جاهلیت به آن رسید و نورانیت و تأثیر آن از بین رفت وگرنه حجرالاسود سفید و نورانی و شفابخش بندگان خدا بود و اکنون چنان که می بینی سیاه و تاریک گشته است.» گفتم: فدای شما شوم، پس چگونه باید من از تربت امام حسین باقیه استفاده کنم؟ فرمود: «اگر من مقداری از آن را به تو بدهم چگونه آن را حفظ خواهی نمود؟» گفتم: آن را در لباس خود قرار می دهم. فرمود: «باز همان اشتباه را تکرار کردی. ما چیزی از آن را به تو نمی دهیم که با خود ببری بلکه باید تا نزد ما هستی به اندازهه نیاز خود از آن بنوشی.» پس آن حضرت دو مرتبه آن را به من نوشاند و پس از آن من هیچ گونه دردی در خود احساس نکردم و از خدمت آن حضرت مرخص گردیدم.

بی احترامی به مشاهد مشرّفه

زیارت قبور پیامبران و اوصیای آنان، به ویژه زیارت قبر مطهر حضرت خاتم الانبیا محمّدبن عبداللّه صلی الله علیه وآله و قبور اوصیای آن حضرت، مورد تأکید و سفارش خود آن بزرگواران و دلیل محبت و علاقه به آنان و ادای حق آنهاست.

ما معتقدیم که رسول خداصلی الله علیه وآله و خلفا و جانشینان آن حضرت، همانند شهدا، زنده هستند و در پیشگاه خداوند روزی می خورند و هنگامی که ما به زیارت آنان می رویم و مقابل قبورشان می ایستیم و سلام می کنیم ما را مشاهده می کنند و سخن ما را می شنوند و

-1