محرمات اسلام: (مجموعه ای از معارف اسلامی اعتقادی - فقهی - اخلاقی - تاریخی - اقتصادی) صفحه 47

1- آل عمران /135.

2- وسائل، ج 3 / ص 93.

یعنی: «هنگامی که زنا کار زنا می کند روح ایمان از کالبد وی خارج می گردد و چون استغفار می کند آن روح به او باز می گردد.»

مؤلّف گوید: در آثار گناه خواهد آمد که خطرناک ترین اثر گناه دوری از خداست.

برخورد با گناهکار

در باره مواجه شدن با گناهکاران امام صادق از امیرالمؤمنین علیهما السلام روایت کرده است که فرمود: «أمرنا رسول اللّه صلی الله علیه وآله أن نلقی أهل المعاصی بوجوهٍ مکفهرّهٍ»(1)

یعنی: رسول خداصلی الله علیه وآله به ما دستور داد که با گناهکاران با ترشرویی برخورد کنیم.»

و در حدیث دیگری از آن حضرت روایت شده است که فرمود: «أدنی الإنکارأن یلقی أهل المعاصی بوجوهٍ مکفهرّهٍ»(2)

یعنی: «کمترین حدّ انکار گناه [و نهی از منکر] آن است که با مردم گناهکار با روی ترش برخورد کنید.»

حضرت عیسی علیه السلام می فرماید:

«تَحبّبوا إلی اللّه ببُغض أهل المعاصی، و تقرّبُوا إلی اللّه بالتّباعُد عنهُم و التَمِسُوا رضا اللّه بِسَخطهم.»(3)

یعنی: «به وسیله تنفر از گناهکاران، محبّت خدای تعالی را نسبت به خود جلب کنید و با دوری کردن از آنها به خدای خود تقرّب جویید و خشنودی خدا را در خشم با آنان جستجو نمایید.»

رهبران بزرگوار اسلام به طور کلّی مسلمانان را از مجالست با مردم گناهکار و فاسد نهی کرده و با بیان های مختلف پیروان خود را از آمیزش با آنها برحذر داشته اند. در یک جا رسول خداصلی الله علیه وآله می فرماید: «المرءُ علی دین خلیلهِ و قرینه.»(4)

و در حدیث دیگری علی علیه السلام به حارث همدانی سفارش می کند: «إیّاک و مصاحبه الفُسّاق فانّ الشرّ بالشّرّ ملحقٌ.»(5)

یعنی: «از رفاقت با بدکاران بپرهیز که بدی به بدی می پیوندد.»

رفافت و دوستی با گناهکار

ابوهاشم جعفری می گوید: حضرت ابوالحسن علیه السلام [امام رضا یا امام هادی] به من