محرمات اسلام: (مجموعه ای از معارف اسلامی اعتقادی - فقهی - اخلاقی - تاریخی - اقتصادی) صفحه 58

1- التجاهر بالذنوب الکافی - باب ستر الذنوب - عن الرضاعلیه السلام قال: قال رسول اللّه صلی الله علیه وآله: المستتر بالحسنه یعدل سبعین حسنه و المذیع بالسیئه مخذول، و المستتر بها مغفور له. (الکافی ج 2/428)

2- قال الشیخ الأنصاری فی المکاسب: و قد ورد فی الأخبار المستفیضه جواز غیبه المتجاهر منها قول الصّادق علیه السلام: إذا جاهر الفاسق بفسقه فلاحرمه له و لاغیبه. (الوسائل ج 8/604)

غیبت متجاهر به فسق [و کسی که آشکارا گناه می کند] جایز است. سپس روایتی را از امام صادق علیه السلام نقل می نماید که آن حضرت می فرماید: «هنگامی که فاسق و گنهکار گناه خویش را آشکار نماید حرمتی برای او نیست و غیبت او جایز است.»

و در روایت دیگری آمده که امام باقرعلیه السلام می فرماید: «برای سه دسته از مردم حرمت و احترامی نیست: 1- صاحبان بدعت و هوسرانان؛ 2- پیشوایان جائر و ستمگر؛ 3- فاسقانی که آشکارا بین مردم گناه می کنند.»

در کتاب عروه الوثقی، از علاّمه کاشف الغطا نقل شده که می فرماید: هیچ یک از حقوق مالی به متجاهر به فسق داده نمی شود و هرگز برای او حرمتی نیست.

اعتراف به گناه نزد مردم

اعتراف به گناه نزد مردم، بلکه نزد اولیای خدا، مذموم و نکوهیده است و بسا موجب تأخیر در آمرزش می شود. لکن اگر گناه در پنهانی انجام گیرد و گنهکار نزد خداوند اعتراف به گناه خود نماید و پشیمان باشد آمرزش برای او نزدیک خواهد بود. حتی اگر کسی در خود عمل خیری نیابد که موجب خشنودی خداوند و آمرزش او باشد، باید اعتراف به گناه و پشیمانی خود را در پیشگاه خداوند وسیله آمرزش خود قرار دهد.

امام صادق علیه السلام به اصحاب خود می فرماید: «هیچ کدام از شما نباید از خدای خود درخواستی نسبت به امور دنیا و آخرت داشته باشد مگر آن که قبل از آن حمد و ثنای

-1

-2