محرمات اسلام: (مجموعه ای از معارف اسلامی اعتقادی - فقهی - اخلاقی - تاریخی - اقتصادی) صفحه 82

1- الکفر و الجحود بآیات اللّه قال اللّه سبحانه: ثمّ کان عاقبه ألّذین أساؤا السوأی أن کذّبوا بایات اللّه وکانوا بها یستهزؤن» (الروم /10) و قال سبحانه: «ویل یومئذٍ للمکذّبین» (المرسلات /15) و قال سبحانه: «إنّ الدّین عنداللّه الإسلام و ما اختلف ألّذین أوتوا الکتاب إلاّ من بعد ما جائهم العلم بغیاً بینهم و من یکفر بآیات اللّه فإنّ اللّه سریع الحساب. (آل عمران/19)

3- هم نشینی و موافقت با منحرفین و کافران.

خداوند در سوره نساء و در سوره انعام از نشستن و موافقت با کافران و کسانی که آیات الهی را به مسخره می گیرند نهی نموده و می فرماید: «اذا سمعتم آیات اللّه یکفربها...» و می فرماید: «و اذا رأیت الذین یخوصون فی آیاتنا...» و «فلا تقعد بعد الذکری مع القوم الظالمین» و می فرماید: «لکم دینکم ولی دین» یعنی با کسانی آیات خدا و مقدسات دین را به مسخره می گیرند ننشین.

4- تعصّب و تکبّر.

فراوان دیده شده که عده ای در اثر تعصّب و تکبّر، از قبول حق و ایمان به خدا و قیامت امتناع ورزیده و کافر شده اند. برای مثال عده ای در صدر اسلام از قبول و پذیرش مقام امامت امیرالمؤمنین علیه السلام امتناع نمودند و کافر شدند و عذاب الهی بر آنان نازل گردید. رسول خداصلی الله علیه وآله چون علی علیه السلام را از طرف خداوند جانشین و خلیفه خود معرفی نمود، شخصی به نام نعمان بن حرث گفت: «خدایا، اگر امامت علی حق است سنگی از آسمان بر سرما فرود آور.» پس ناگهان سنگی از آسمان بر سر او فرود آمد و هلاک گردید و این در اثر تعصب و کبر او بود که نمی توانست امامت و خلافت امیرالمؤمنین علیه السلام را ببیند.

5- افترا و دروغ بستن به اولیای خداوند.

خداوند در سوره نحل می فرماید: «إنّما یفتری الکذب الذین لایؤمنون»؛ یعنی افرادی

که ایمان به خداوند ندارند به خدا و اولیای او دروغ می بندند. به راستی، چنین افرادی دروغگو می باشند.

در کتاب کافی، از امام باقرعلیه السلام نقل شده که آن حضرت به مردی از اهل شام فرمود: «ای برادر شامی! به سخن ما گوش فرا ده و بر ما دروغ مبند. همانا کسی که بر ما دروغ ببندد بر رسول خداصلی الله علیه وآله دروغ بسته است و کسی که بر رسول خداصلی الله علیه وآله دروغ ببندد بر خدا دروغ بسته و کسی که بر خدا دروغ ببندد خداوند او را عذاب خواهد نمود.»

-1

-2