محرمات اسلام: (مجموعه ای از معارف اسلامی اعتقادی - فقهی - اخلاقی - تاریخی - اقتصادی) صفحه 99

1- و فی البحار... عن أبی جعفرعلیه السلام قال: ما من عبد یؤثر علی الحجّ حاجهً من حوائج الدنیا إلاّ نظر إلی المحلّقین قد إنصرفوا قبل أن تقضی له تلک الحاجه. (الفقیه ج 2/220)

2- الإحتجاج... قال النبیّ صلی الله علیه وآله فی خطبه الغدیر... «معاشرالناس حجّوا البیت فماورده أهل بیتٍ إلاّ إستغنوا و لاتخلّفوا عنه إلاّ إفتقروا. (البحار ج 37/214)

3- البرائه من اللّه تعالی و رسوله صلی الله علیه وآله و الائمّهعلیهم السلام لاشکّ فی حرمه البرائه من اللّه تعالی و من رسوله صلی الله علیه وآله و أوصیاء رسوله علیهم السلام إختیاراً و لاشکّ فی جواز السبّ علی أولیاء اللّه و المؤمنین مع التقیّه لحفظ النفس من القتل، و فی جواز البرائه منهم مع التقیّه لحفظ النفس عن القتل إشکال، ظاهر بعض الروایات عدم جواز البرائه منهم مطلقا.

تقیّه و خطر جانی محل اشکال است و ظاهر بعضی از روایات این است که در هیچ حالی نباید کسی از خدا و رسول او امامان معصوم علیهم السلام بیزاری به جوید.

مرحوم شیخ مفید در کتاب ارشاد می گوید: روایت های فراوانی از امیرالمؤمنین علیه السلام نقل شده که به اصحاب خود فرمود: «زود است که پس از من شما را بین کشته شدن و دشنام دادن به من مخیّر نمایند. در چنین حالی به من دشنام دهید تا از کشته شدن نجات یابید.»

سپس فرمود: «و اما اگر کسی را بین کشته شدن و بیزاری از من مخیر نمودند باید گردن خود را آماده بگیرد تا او را بکشند و از من بیزاری بجوید؛ چرا که اگر از من بیزاری بجوید دنیا و آخرت خود راتباه نموده است.»

شیخ مفید پس از نقل این روایت می گوید: ظاهر روایت فوق این است که تقیّه در مساله بیزاری مانند تقیّه در خون مردم است که جایز نیست و کسی حق ندارد برای این که او را نکشند بی گناهی را به قتل برساند.

ولکن شیخ اعظم انصاری در کتاب طهارت در پاسخ شیخ مفید می گوید: اولاً می توان این گونه روایات را حمل نمود بر این که در صورت تقیّه و خطرجانی، بیزاری از اولیای خدا در باطن حرام است ولی در ظاهر برای نجات از کشته شدن مانعی نداشته

-1

-2