نسیم رحمت صفحه 122

دانه های پاکی

حال که انسان با هر عمل خود دانه ای می کارد پس چه بهتر که دانه هایی بکارد که روزی به کار آید.

و این دانه ها را می توان از انبانِ قرآن گرفت،که جز دانه های پاکی و طهارت و خیر و صلاح نیست.

از این رو،علی علیه السلام فرمود:

«کُونُوا حَرَثَه الْقرآن» (1)

یعنی از کسانی باشید که جز دانه های قرآن در وجود خود نمی کارند.

و البته چنین کسی است که خود به بهشت تبدیل می شود.

و بااین حساب می توان گفت.هر کسی بهشت را با خود می برد،و نیز جهنم را.

نیازمندی

و بهشت شدن و یا آن را با خود بردن سرمایه ای است که تنها در پناه قرآن به دست می آید.

همچنانکه بدون قرآن و به دور از آن جز فقر و نیازمندی و تهیدستی حاصلی به بار نمی آید.

علی علیه السلام فرمود:

«وَاعْلَمُوا أنَّه لَیْسَ لِاَحَدٍ بَعْدَ القُرآن مِنْ فٰاقَهٍ وَلٰا لِاَحدٍ قَبْلَ القُرآن مِنْ غِنی» (2)

کسی که با قرآن باشد تهیدست نیست زیرا که آنچه می خواهد به روشنی تمام در آن گرد آمده است،و از این رو فرمود.

«تِبْیٰاناً لِکُلِّ شَیْءٍ» (3)

1- 1) نهج البلاغه،خ 176.
2- 2) نهج البلاغه،خ 176.
3- 3) نحل89/.