نسیم رحمت صفحه 126

زندگی باشند،و آنجاست که حساب و کتاب خؤد را مرور کرده،و پوچی و تهیدستی خود را لمس و احساس می کنند. آنقدر بار کدورت به دلم آمده جمع

و این گونه مقوله ها در حقیقت گزارش احوال همین مردم است.

اگر صفحات ادبی ما مردم شرق پر از مفاد و رباعیات منسوب به خیام و گفته های ابوالعلاء مَعَری است و یا اگر صفحات ادبی غربیان نیز پر از پوچ گرایی های آلبرکامو ونظائر اوست،تنها و تنها جلوه ای از دلباختگی محض نسبت به دنیا داشتن،و نیز آخرت را نادیده انگاشتن است.

پوچ اندیشی

اما این پوچ اندیشی هرگز به سراغ مردم آخرت اندیش نمی آید،چرا که باور کرده اند که پیوسته به سوی خداوند ره می سپارند:

«یٰا أَیُّهَا الْإِنْسٰانُ إِنَّکَ کٰادِحٌ إِلیٰ رَبِّکَ کَدْحاً فَمُلاٰقیٖهِ» (1)

و دریافته اند که در بارگاه خداوند مزد سعی و کوشش خود را خواهند برد.

«لَیْسَ لِلْإِنْسٰانِ إِلاّٰ مٰا سَعیٰ» (2)

و هم یافته اند که سعی و کوشش،هر چند اندک و ناچیز باشد،در آنجا به حساب آمده و در کارنامه آدمی لحاظ خواهد شد.

«فَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقٰالَ ذَرَّهٍ خَیْراً یَرَهُ*وَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقٰالَ ذَرَّهٍ شَرًّا یَرَهُ» (3)

و بر همین اساس است که می کوشند حتی ذره ای خیر از دست ایشان نرود،

1- 1) انشقاق6/.
2- 2) نجم39/.
3- 3) زلزال7/-8.