نسیم رحمت صفحه 162

حال کمی از رحمت و نوازش حق بگوییم.

در روایت چنین آمده است،که حق جَلّ و علا فرمود:

«عادَه المَدْیُونِ انّه إذا رَأیٰ صاحِبَ الدِّیْنِ مِنَ البُعْدِ فَانَّه یَفِرُّ مِنْهُ»

بندگان من ! عادت بدهکاران این است که وقتی طلبکاران خود را از دور می بیند از ترس می گریزند،چون با خود می گویند.شاید ما را رسوا کنند،شاید حکم جلب داشته و ما را تحویل دهند و یا...ولی من که طلبکار شمایم و شما نیز به دلیل معصیت های بسیار بدهکاران من هستید،و بدهکاری شما نیز آمرزش طلبی و توبه،و گریه،واندوه و زاری است،ولی با این حال مبادا از من بگریزید:

«لا تَفِرُّوا مِنّی»

چون من هیچ قصد این را ندارم که خطاهای شما را فاش و آشکارا سازم، و یا شما را رسوا نمایم.

«فَانَا الَّذِی اقْضِی دُیُونَکُم»

من کسی هستم که خود می خواهم بدهکاری های شما را پرداخت کنم.

«وَاغْفِرُ ذُنُوبَکُمْ»

و می خواهم تمامی لغزش های شما را نادیده گرفته،و جملگی بیامرزم.

و آنگاه می فرماید.تمامی ثروتمندان و پادشاهان عالَم درهای خود را بر فقیران می بندند و بر اغنیاء و دارایان می گشایند،ولی کار من به عکس آنان است، زیر که بر فقیران می گشایم و بر آنان که خود را دارا و بی نیاز می انگارند درهای رحمت خویش را بسته می دارم.

«یَعْلِقُونَ ابْوابَهُم عَنِ الْفُقَراء دُونَ الْاَغْنِیٰاء،واَنَا افْعَلُ ضِدَّ ذٰلِک»

امیدوار

در روایتی دیگر از پیامبر با کرامت اسلام آمده است که.خداوند در روز قیامت به گناهکاران امتم نگاهی نموده،و می پرسد:

«هَلْ احْبَبْتُم لِقٰائِی»