نسیم رحمت صفحه 178

«فَمَثَلُهُ کَمَثَلِ الْکَلْبِ إِن تَحْمِلْ عَلَیْهِ یَلْهَثْ أَوْ تَتْرُکْهُ یَلْهَثْ» (1)

او همچون سگی است که پیوسته و همواره پارس می کند.

چشم بینا

اما کسانی که از چشم بینا و گوش شنوا بی بهره نمی باشند،ماجرای ایشان را نیز باید شنید.

این مردان الهی وقتی که به فصلی همچون بهار می رسند،آن را وسیله ای برای رسیدن به صانع و سازنده بهار قرار می دهند. برگ درختان سبز در نظر هوشیار هر ورقش دفتری است معرفت کردگار

اینان مثل امام امیر المؤمنین علیه السلام در کنار بهار و هر چیز دیگر نخست خدا را می بینند.

«ما رایت شیئاً الّاٰ وَرَأیْتُ اللّٰه مَعَه»

بنابراین،اگر بهار را می بینند در کنار آن نیز آفریدگار بهار را تماشا می کنند، و به تحسین و تسبیح او می پردازند. سایه طوبی و دلجویی حور و لبِ حوض به هوای سر کوی تو برفت از یادم

اما آنان که خدا را در کنار هر چیز نمی بینند،در چنین فصلی نیز از خداوند غفلت می کنند،از همین رو شمع و شراب و ساقی با خود برداشته و خود را در دل باغات گم می کنند،و بیش از همیشه عربده های مستانه را سر می دهند.

زمزمه

به هر حال همه چیز برای این قوم یادآور خدا،و یاد آورد کلام اوست.