نسیم رحمت صفحه 180

باری باید کوشید،و در کوشش خویش نیز کوتاهی نکرد. مشو غافل ز گردیدن که روزی در قدم باشد همین آوازه می آید ز سنگ آسیا بیرون (1)

همچنانکه کودکان با همه کودکی خویش می کوشند،زیرا که این حقیقت را به کمک فطرت خویش به خوبی فهم کرده اند که برای رسیدن به رزق مقدَّر خداوند تکاپویی باید کرد. گرچه یزدان آفریند مادر و پستان و شیر کودکان را شیر مادر خود همی باید مکید

مناجات

و این مردم پاک و الهی همینکه به شب می رسند سیاهی آن را برای سیاهکاری خود نمی خواهند،بلکه در کنار آن نیز باز دل به خدا داده،و آن را برای بندگی و مناجات با وی مغتنم می شمارند،از این رو با دعا و راز و نیاز خود آن را چنان روشنی می بخشند که ملائک آسمن به حیرت فرو می روند. آنان که شب آرام نگیرند ز فکرت

و این همان چیزی است که خداوند از پیامبر خود خواهان بود:

«یَا أَیُّهَا الْمُزَّمِّلُ*قُمِ اللَّیْلَ إِلَّا قَلِیلاً» (2)

حبیب من! شب،جز اندکی از آن،بیدار بوده و به سوی من بیا،و با من به نجوا باش.