نسیم رحمت صفحه 191

چو دیدندم چنان در خط تسلیم مرا بس نکته ها کردند تعلیم (1)

تقوا و طهارت

و البته،بی هیچ حاجت به شرح و توضیح به خوبی پیداست که حکایت ما چیزی درست شبیه به حکایت سنگ و گوهر است.همچنانکه سنگ،«گوهر» نمی شود جز آنکه از خود مایه داشته باشد،و آنگاه رو به آفتاب کرده و در این راه نیز مقاومت و استقامت لازم را داشته باشد،ما نیز از مرحله حیوانیت به مرتبه انسانیت نخواهیم رسید جز آنکه نخست تقوا و طهارتی هر چند اندک و نازل برای خود دست و پا کنیم و آنگاه رو به خداوند که نور آسمان ها و زمین است نمائیم، و در این ماجرا نیز پیوسته ثابت قدم باشیم،و البته به دنبال این ثبات و پایداری است که صفات انسانی فرشته وار بر ما فرود می آیند،و ما را به کمال مطلوب می رسانند.

«الَّذِینَ قَالُوا رَبُّنَا اللّٰهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَیْهِمُ الْمَلاَئِکَهُ» (2)

حمایت حق

بر این اساس می توان گفت.اگر عنایت و حمایت حق در میان نباشد،و یا ما از درون مایه ور نباشیم،و یا استمرار و استقامت به کار نبندیم،به مرتبت والای انسانی نیل نیافته،بلکه در وادی حیوانی و حیوانیت قفل شده و متوقف می مانیم.

افراط

البته،در چنین صورتی حیوانیت محدود نمی ماند،بلکه همواره رشد یافته، و رو به وسعت می نهد،و حالت افراط و اسراف و تبذیر به خود می گیرد،و به همان میزان اهل تعدی و تجاوز خواهد بود،و به هیچ مرز و حدی قناعت