نسیم رحمت صفحه 206

می نماید،و سراپا تسلیم بوده،و بی چون و چرا آن را انجام می دهند.

شنیدن و اطاعت

در قاموس این پاکبازان تنها واژه ای که به چشم می آید،و چشمگیر است خود واژه«چشم»است،آنها هر چه از خداوند می شنوند تنها سخنی که بر زبان می رانند همین است که می گویند.به چشم.و یا سَمْعاً و طٰاعه؛شنیدیم و اطاعت می کنیم.

کار مردان رفتن است

کار این مردان ماندن نیست،بلکه رفتن است.رفتن به سوی خداوند بی توقف.بی درنگ.

«إِنِّی ذَاهِبٌ إِلَیٰ رَبِّی» (1)

و هیچ چیز برای این رفتن،مانع ایشان نمی شود.و بلکه هر چه بر سر ایشان خراب کنند از آن پل ساخته و عبور می کنند،از این رو،نه فرزند،و نه همسر،و نه جان و نه مال و نه هیچ چیز دیگر نمی تواند آنان را قفل،و در خود نگاه دارد.

و در یک سخن این پاکباختگان جز خدا فدایی هیچ چیز نمی شوند.

ای کاش ! ما هم فدای او می شدیم.

ولی ما کیستیم که فدایی او باشیم و فدای او شویم.

خدایا ! میلیون ها از ما هرگز لیاقت این را ندارد که فدای تو باشد.

ما کدام جان را فدای تو کنیم،جانی که خود داده و از آنِ خود توست ؟ !

با کدام زبان«یا اللّٰه»بگوییم،با همان زبان که تو در دهان ما نهاده ای ؟

پس،چگونه می توانیم فدای تو شد ؟ ! ما که چیزی نداریم.

راستی،ما چه داریم ؟ !

البته،آن که ما دا یم و خدا ندارد،و نمی شود داشته باشد،و در واقع تمامی سرمایه ما را در برابر خدا تشکیل می دهد،«ناداری»است.