نسیم رحمت صفحه 248

راز آلودن خویش

بنابراین،کسی از گوهر ایمان برخوردار است که نخست خداوند را شهید و علیم،و آگاه و دانا بر همه چیز بداند.وکسی که اینگونه باشد،و اینگونه بیندیشد دست به هر کار ناروا و ناصواب نمی زند،و نه دست را به هر آلودگی می آلاید. (1)و تو گویی،آدمی از رهگذر ایمان به گوهری گرانمایه همچون«حیاء»دست می یابد.

«الْحَیاء مِنَ الْاِیمان» (2)

پس،هیچ ممکن نیست که حیاء باشد و ایمان نه،و یا ایمان باشد و حیاء نه.

«الْحَیاءُ وَالاِیمان قَرِنٰا جَمیعاً فَاِذا رُفِعَ احَدُهُمٰا رُفِعَ الآخر» (3)

حیاء و ایمان قرین یکدیگرند اگر یکی از میان برخاست دیگری هم می رود.

و می توان دریافت.اگر پای حیاء در میان باشد از معصیت و گناه خبری نیست،و وقتی که بساط گناه جمع و پیچیده شود آنچه هست و می ماند طاعت و بندگی خداوند است،و به دیگر سخن دین است که رخ نمایی خواهد نمود؛

«الْحَیاءُ هُو الدینُ کُلُّه» (4)

و دین که رهاورد حیاء می باشد در یک سخن؛چیزی است که سراسر خیر و رحمت و برکت را برای انسان با خود به همراه دارد؛

«الْحَیاءُ خَیْرٌ کُلُّه» (5)

جهان آخرت

و دیگر از مواردی که بنابر آیات کتاب خدا می بایست نسبت به آن نیز معتقد و باورمند بود جهان آخرت است.

1- 1) در خبر آمده است.«اذٰا لَمْ تَسْتَحْیِ فَاصْنَع مٰا شئتَ»وقتی حیا نداری هر کار سمی خواهی بکن،و این گواه آنست که وقتی حیا در میان نباشد آدمی خود را به هر چیز آلوده می سازد.
2- 2) نهج الفصاحه.
3- 3) نهج الفصاحه.
4- 4) نهج الفصاحه.
5- 5) نهج الفصاحه.