نسیم رحمت صفحه 268

باری،با نگرش و دقت در سرانجام امور است که آدمی از هلاکت ها ایمنی یافته و می رهد؛و نیز از پیش آمدهای ناگوار به سلامت می ماند،و نه در جایگاه های سقوط فرو می غلطد.

زیانکاران

بنابراین،اگر کسی عاقبت اندیش باشد هرگز خود را مامون از مکر و عذاب الهی نمی داند.

اما اگر پای پایان نگری و عاقبت اندیشی در میان نباشد آدمی خود را ایمن دانسته و گام به هر وادی خطا و خلاف می نهد،و از این رو زیان کرده و زیانکار می شود،و بر همین اساس است که قرآن کریم فرمود.جز خاسرین و زیانکاران خود را ایمن نمی دانند.

«فَلاَ یَأْمَنُ مَکْرَ اللّٰهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخَاسِرُونَ» (1)

راستی کجا می توان خود را ایمن دانست حال آنکه کسی همچون امام سجاد علیه السلام می فرماید.خدای من ! اگر عمرم به درازای دنیا باشد،و حتی لقمه ای از غذای دلخواهن نصیب من نشود،بلکه تلخ ترین،شورترین و بی مزه ترین غذاهای روی زمین روزیِ من بوده،و حتی نوشیدنی های من آب آلوده به خاکستر سوخته باشد،و از سویی آنچنان اشک ببارم که چشمانم آب شده و از گونه های صورتم فرو ریزد،و آنقدر زبان به ذکر تو بگشایم که از گفتن ناتوان شده و لال شوم،با اینهمه، جبران یک گناه از گناهان دوران عمرم نخواهد شد.

حال نبای از خود بپرسیم که اگر این جریمه های طاقت سوز،جبران یک گناه را نمی توانند،پس جبران کار ما چه خواهد بود که روزانه گناه بر گناه، و معصیت بر معصیت انباشته می کنیم ؟ !

آیا سرانجام ما همان نیست که امام المقتین علیه السلام فرمود: