نسیم رحمت صفحه 83

تو خود را به تماشا نشستی،ولی با چشمان من.

البته،فیض این حرف ها را از پیش خود نگفته است،بلکه در این سخن با علی علیه السلام همصدا وهم آوا شده است.چون علی علیه السلام در نیمه های شب،در مسجد کوفه،صورت به خاک داشته و با دنیایی از سوز و گداز می فرمود:

«مولایَ یٰا مَولایَ أَنْتَ الْحَیُّ وَاَنَا الْمَیِّت»

مولای من ! زنده تویی،و من مرده.

یعنی اگر چیزی می گویم،من نیستم چون مرده ام و مرده که سخن نمی گوید.

و یا اگر می شنوم در حقیقت تو می شنوی،چرا که من مرده ام و مرده هرگز قادر به شنیدن نیست.

دل نامهربان

بنابراین،ما اگر گاهگاهی لایق این می شویم که نام خدا را گفته و یا بسم اللّٰه الرحمن الرحیم را بر زبان برانیم جز عنایت و توجه ویژه او نخواهد بود.

و چه کم توفیق و بی بهره اند آن جماعتی که حتی از گفتن آن نام در نماز نیز محرومند.و محرومتر آنکه این کریمه مبارکه،که عظیم ترین آیات کتاب خداست را جزء سوره های قرآن نیز قلمداد نمی کنند.

زمخشری در کتاب کشاف خود که در باب تفسیر قرآن نوشته است، می گوید.میان عالمان اهل سنت این نزاع جدی است که آیا بسم اللّٰه الرحمن الرحیم که در صدر و آغاز هر سوره قرار دارد جزء سوره های قرآنی هست و یا نیست ؟

و آنگاه افزوده است که جماعتی آن را جزء می دانند،و گروهی نیز نمی دانند، از این رو،آن را در نمازهای واجب خود قرائت نمی کنند،و در حقیقت با چیزی که حقیقت همه هستی در آن متجلی است قطع رابطه می کنند.

و راستی چه محرومیتی از این بالاتر که انسان در نماز خویش اتصال به الهیت و رحمانیت و رحیمیت نداشته باشد.