نسیم رحمت صفحه 87

با تهی دستی دو عالَم را به دست آورده ایم ساده لوح افتاده ایم از نقش خاتم فارغیم (1)

دل آلوده

در این دنیا،تعلقات و دلبستگی های انسان به هر چیز و هر کس همانند میکروب هایی است که بر گِردِ دل آلوده می نشینند.

ولی اگر«دل»،پاک و سالم باشد البته به چنین آفات و میکروب ها آلوده نمی گردد.

نور

و دل،پاک نمی شود جز با نور،همچنان که سایر اعضاء انسان در صورت آلودگی پاک نمی شوند،جز با آب.

بنابراین،نور با دل آلوده همان می کند،که آب با اعضاء آلوده انسان.

نور خداوند

و مقصود از نور جز خداوند نیست.

همچنانکه خود فرمود.

«اللّٰهِ نُورٌ» (2)

خداوند،نور و فروغ هستی است. ای به روی تو،چشم جان روشن زفروغ رخت،جهان روشن

«فَلٰا الٰه الّا هُوَ أضٰاءَ بِنُورِه کُلَّ ظَلام» (3)

جز او خدایی وجود ندارد،خدایی که با نور خود تمامی تاریکی ها را روشن ساخت.

1- 1) صائب تبریزی.
2- 2) نور35/.
3- 3) نهج البلاغه،خ182.