نسیم رحمت صفحه 97

نشان دوستی

اشاره

اگر دهان و قلب کسی به ذکر «بسم اللّٰه الرحمن الرحیم» گویا شود،در حقیقت نشانه رحمت ویژه حق است که می خواهد وی را با سه حقیقت عظیم آشنایی دهد،تا از این راه جان و دلش را جذب،و سپس او را به بارگاه خاص خود راه داده،و خواست های وی را کریمانه و سخاوتمندانه پاسخ دهد.

ذات مبارک اللّٰه

از جمله حقایق عظیم و بزرگی که انسان ذاکر در این آیه کریمه و کوتاه آشنایی می یابد ذات مبارک اللّٰه است،که خالق خلقت و هستی بخشی هستی است، و نیز جامع تمامی خصال برجسته و شایسته جلال و جمال است.و در یک سخن موجودی بی نقص است که هرگونه نقص را می تواند رفع و مرتفع سازد.و بدون او و به دور از او هیچ نقص و نقیصه ای قابل رفع و دفع نیست.چرا که جز او همه ناقصند،و ناقص نمی تواند ناقص دیگر را به کمال رسانده و کامل کند.

ذات نایافته از هستی بخش کی تواند که شود هستی بخش

بنابراین،به کمال رسانیدن انسان تنها کار خداست،و کار خدا وقف خداست،و کسی جز او نمی تواند دست به کار شود.

پس،اگر به دنبال کاری مانند کار او می گردید هرگز به آن نخواهید رسید.

تنها اوست که قادر مطلق بوده،و در عین حال حکیم،کریم،و رحیم می باشد.

لذا وقتی بخواهد نقص شما را مرتفع سازد حکیمانه،کریمانه،و رحیمانه به رفع آن می پردازد،بدون آنکه توقع و چشمداشتی داشته،و یا مزدخواهی کند.ولی تنها خواست او این است که عیوب و نقائص و نواقص خود را با توسل و تمسک به وجود مقدس وی برطرف کنید.

از این رو،علی علیه السلام با ناله و انابه ای خاص اینگونه از خداوند می خواست.

«اسْتَشْفِعُ الیٰ نَفْسِک»

خدایا ! من تو را برای خود،پیش خودت شفیع قرار می دهم که حوائج و حاجاتی که از این پس می شمارم روا و ادا سازی.

«ان تُدْنِیَنِی مِنْ قُرْبِک»

نخست اینکه مرا از دوری از خود نجات داده و به خود نزدیک سازی.

یعنی،خدایا ! عیب هایی که مایۀ بُعد و دوریِ من از تو شده است برطرف ساز.

«واَنْ تُوزِعَنِی شُکْرَک»

و دیگر آنکه مرا توفیقی ده که از عهده و شکر و سپاس نسبت به آن همه موهبت و نعمت که به من ارزانی داشته ای برآیم.

«واَنْ تُلْهِمَنی ذِکْرَک»

و می خواهم که قلب مرا با ذکر و عشق خود همراه کنی،تا جایی که وجودم