نسیم رحمت صفحه 98

جایگاه الهام تو باشد.

یعنی خدایا این کارها تنها کار توست و جز تو کسی قادر نیست،از این رو کسی جز تو ندارم که به شفاعت پیش تو آورم.زیرا کامل تویی و ناقصان را تنها تو می توانی به کمال مطلوب راه دهی.

پس همچنانکه نطفه را به انسان،و دانه را به درخت،و خون را به شیر تبدیل می سازی،مرا نیز که ناقص و ناتوان و عیبناک بوده به کمال رسانده و کامل کن،زیرا تنها کار توست که نادانی ام را به دانایی،و زشتی های درونی ام را به زیبایی بدل نمایی و این حقیقتی است که خود در قرآن از آن یاد کرده ای:

«یُبَدِّلُ اللّٰهُ سَیِّئٰاتِهِمْ حَسَنٰاتٍ» (1)

باری،خداوندی که توانست از میان مردم ناقص کسی همچون ابراهیم به کمال رساند،پس می تواند هر انسان مستعد و خواهان دیگر را نیز از میان نقص های خود به کمال رسانده و کامل کند.

ابراهیم کسی بود که نقص ها از همه سو او را احاطه کرده بودند،چرا که در دیاری بت پرستی می زیست،و از نعمت پدر نیز محروم بود،و با سرپرستی عموی خود که او نیز بت تراش همان سرزمین بود،رشد و نمو و نما می کرد.اما در میان این همه نقص و نارسایی خود را به دست خداوند که کمال مطلق است سپرد و ابراهیم شد.

و یا موسی که از شیر خوارگی در دامان فرعون مصر بود،اما از پیامبران اولوالعزم حق شد.

آیا اگر دست تبدیل حق در کار نبود،موسی پیامبر می شد،و یا شاهزاده ای فرعون مسلک و ستمکار ؟

و یا اگر دست نوازش حق ابراهیم را نمی نواخت،آیا او پیامبر می شد،و یا بت تراشی خبره و کاردان ؟

راستی جز کار حق کار کیست که ابراهیم را از میان قومی بت پرست،